Чу бар ҳудӯди ёр ҳабиб бигузаштам

چو بر حدود یار حبیب بگذشتم

Ки карда буд харобаши ҷаҳони з бе бокӣ

که کرده بود خرابش جهان ز بی‌باکی

Муҷовирони диёри харобро дидам

مجاوران دیار خراب را دیدم

Дар он харобаи харобу шикаста ва бокӣ

در آن خرابه خراب و شکسته و باکی

Ба хоки роҳгзор ҳабиб ме гуфтам

به خاک راهگذار حبیب می‌گفتم

Ки эй ғуломи ту оби ҳаёт дар покӣ

که ای غلام تو آب حیات در پاکی

Куҷои шиддати гули ин боғи шамъи ин маҷлис

کجا شدت گل این باغ شمع این مجلس

Куҷо шуд он тарабу айш ва он трбнокӣ

کجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی

Басӣ аз ин калимот ва ҳадис рафт ва набӯд

بسی از این کلمات و حدیث رفت و نبود

Дар он манозили хокии биҷузи садои ҳокӣ

در آن منازل خاکی بجز صدا حاکی

Маро ки манзили он моҳ буд дар дилу чашм

مرا که منزل آن ماه بود در دل و چشم

Набӯдаи ҳеҷ таъаллуқ ба манзили хокӣ

نبوده هیچ تعلق به منزل خاکی

Замони замон ба дилу чашм хеш ме гуфтам

زمان زمان به دل و چشم خویش می‌گفتم

Аё манозили слмӣ ва ин слмокӣ

ایا منازل سلمی و اَین سلماکی