Малик бо тоҷ зар кард азми даргоҳ

ملک با تاج زر کرد عزم درگاه

Чу субҳ содиқ омад дар саҳаргоҳ

چو صبح صادق آمد در سحرگاه

Равон бар кӯҳи хинги кӯҳи пайкар

روان بر کوه خنگ کوه پیکر

Бар атрофаши ғуломони камари зар

بر اطرافش غلامان کمر زر

Ттории тарк бар як сӯии торак

تتاری ترک بر یک سوی تارک

Ҳамоил дар буриши чинии блорк

حمایل در برش چینی بلارک

Чу гул дар бар қабои лаъли зркш

چو گل در بر قبای لعل زرکش

Ду мишкӣни сунбулаш бар гули мушавваш

دو مشکین سنبلش بر گل مشوش

Ба зери қаср афсар дошт ҷамшед

به زیر قصر افسر داشت جمشید

Гузар чун моҳи зери қасри хуршед

گذر چون ماه زیر قصر خورشید

Аз он болои қаср афсар бидидаш

از آن بالای قصر افسر بدیدش

з роҳ дид мурғ дил паридаш

ز راه دید مرغ دل پریدش

зи болои сарв болоӣ фиристод

ز بالا سرو بالایی فرستاد

Ки донад бози рози сарви озод

که داند باز راز سرو آزاد

зи болои сарви боло роз пурсед

ز بالا سرو بالا راز پرسید

Бидон болои хиромон боз гардид

بدان بالا خرامان باز گردید

Бадв гуфт ин ҷавони бозоргонст

بدو گفت این جوان بازارگانست

Шҳншаҳро зи ҷамъи чокронст

شهنشه را ز جمع چاکرانست

Малики ҷамшед чун омад ба даргоҳ

ملک جمشید چون آمد به درگاه

Ба назд ҳоҷиб бор омад аз роҳ

به نزد حاجب بار آمد از راه

Амири борро гуфт эй худованд

امیر بار را گفت ای خداوند

Маро аз чини ҳавоӣ шоҳ барканд

مرا از چین هوای شاه برکند

Ба азми он з чин бархест чокар

به عزم آن ز چین برخاست چاکر

Ки чун меРом буд хоками дарин дар

که چون میرم بود خاکم درین در

Бидон ният сафар кардам ман аз чин

بدان نیت سفر کردم من از چین

Ки созами остони шоҳи болин

که سازم آستان شاه بالین

Кунун хоҳам ки пеш шоҳ бошам

کنون خواهم که پیش شاه باشم

Муқӣми хоки ин даргоҳ бошам

مقیم خاک این درگاه باشم

Ба давлат боз барбастааст ин кор

به دولت باز بربسته است این کار

Қабули уфтами гарм давлат шавад ёр

قبول افتم گرم دولت شود یار

Ҳамон дами ҳоҷибаш дар боргаҳи барад

همان دم حاجبش در بارگه برد

Гирифтаи дасти ҷамро пеши шаҳи барад

گرفته دست جم را پیش شه برد

Малики ҷамшедро қайсар бипурсед

ملک جمشید را قیصر بپرسید

Бидон дар мансаб ъолиш бахшед

بدان در منصب عالیش بخشید

Бадв гуфт эй ғариби кишвари мо

بدو گفت ای غریب کشور ما

Чаро даврӣ гузинӣ аз бар мо

چرا دوری گزینی از بر ما

Замин бӯсед ва бар шоҳ офарин кард

زمین بوسید و بر شاه آفرین کرد

Дуои шоҳро боҷон қарин кард

دعای شاه را باجان قرین کرد

Кигар даврӣ гузидам дори маъзӯр

که گر دوری گزیدم دار معذور

Ки будам даври азин даргоҳи ранҷур

که بودم دور ازین درگاه رنجور

Малики зони рӯз чун иқболи доим

ملک زآن روز چون اقبال دایم

Бадӣ дар ҳазрати қайсари мулозим

بدی در حضرت قیصر ملازم

Ба шаби чандон ситодии шоҳ бар пой

به شب چندان ستادی شاه بر پای

Ки бинишастӣ чароғи олами орой

که بنشستی چراغ عالم آرای

Вази он пас омадӣ бар даргаи шоҳ

وز آن پس آمدی بر درگه شاه

Ки будӣ дар шабистони шамъро роҳ

که بودی در شبستان شمع را راه

Дамии хуш беҳузур ҷам наме зад

دمی خوش بی حضور جم نمی‌زد

Чаҳ ҷами ҳам беҳузураш дам наме зад

چه جم هم بی حضورش دم نمی‌زد

Чу бодаш дар гулистон буд ҳамдам

چو بادش در گلستان بود همدم

Чу шамъаш дар шабистон буд муҳаррам

چو شمعش در شبستان بود محرم

Чу икчндии надими хилваташи гашт

چو یکچندی ندیم خلوتش گشت

Пас аз солии вазири ҳазраташи гашт

پس از سالی وزیر حضرتش گشت

Ҷаҳони зери нигини шоҳи ҷам буд

جهان زیر نگین شاه جم بود

Равони ҳукмаш чу қртосу қалам буд

روان حکمش چو قرطاس و قلم بود

Падари қайсари бадаши модари бади афсар

پدر قیصر بدش مادر بد افسر

Валикин буд азуи модар дар озар

ولیکن بود ازو مادر در آذر

Хаёлаши ҳарзмон дар сари ҳамеи тохт

خیالش هرزمان در سر همی تاخت

Ниҳон дар парда бо ҷами ишва май бохт

نهان در پرده با جم عشوه می‌باخت

Шабӣ нолид хусрави пеши меҳроб

شبی نالید خسرو پیش مهراب

Ки кор аз даст рафт эй дӯст дарёб

که کار از دست رفت ای دوست دریاب

зи ёри хеш то кӣ давр бошам

ز یار خویش تا کی دور باشم

Чунин длхстаҳ ва ранҷур бошам

چنین دلخسته و رنجور باشم

Маликро гуфт меҳроб эй ҷаҳондор

ملک را گفت مهراب ای جهاندار

Басӣ андеша кардам ман дарин кор

بسی اندیشه کردم من درین کار

Кунун ин кори могар май кушояд

کنون این کار ما گر می‌گشاید

зи Шаҳнозу зи шукр май кушояд

ز شهناز و ز شکر می‌گشاید

Шукрро авд бояд баргирафтан

شکر را عود باید برگرفتن

Саҳаргоҳии паии Шаҳноз рафтан

سحرگاهی پی شهناز رفتن

Бар оҳанги ҳисори бурҷи хуршед

بر آهنگ حصار برج خورشید

Шудан бо чангу барбати ҳамчуи ноҳид

شدن با چنگ و بربط همچو ناهید

Бар он дар пардае хуши соз кардан

بر آن در پرده‌ای خوش ساز کردن

Навое дар ҳисори оғоз кардан

نوایی در حصار آغاز کردن

Савоб омад маликро рои меҳроб

صواب آمد ملک را رای مهراب

Раҳи берун шудан медид аз он боб

ره بیرون شدن می‌دید از آن باب

Шукрро гуфт вақт ёрӣ омад

شکر را گفت وقت یاری آمد

Турои ҳангоми ширин корӣ омад

ترا هنگام شیرین‌کاری آمد