Имшаб ки шабам ба васл ту мегузарад ,

امشب که شبم به وصل تو می‌گذرد

Домии зи сари зулфи худ , эй доми хирад ,

دامی ز سر زلف خود آن دام خَرَد

Бар рӯй ҳавои бгстрон то ногоҳ

بر روی هوا بگستران تا ناگاه

Зоғи шаб аз ин сароча берун напарад

زاغ شب از این سراچه بیرون نپرد

БўсФи улҳоли хуршеди дили афрӯз

به وصف الحال خورشید دل افروز

Ду байт оварад матбӯъу ҷигари сӯз

دو بیت آورد مطبوع و جگر سوز

Имшаб ки шуд он моҳи фалаки меҳмонам ,

امشب که شد آن ماه فلک مهمانم

Биншинам ва дод хуш аз ӯ бустонам

بنشینم و داد خویش از او بستانم

Вари субҳ нафас занад зи оҳи саҳарӣ

ور صبح نفس زند به آه سحری

Бархезаму шамъи субҳро бинишонам

برخیزم و شمع صبح را بنشانم

Чу ҷам бишунид назми ҳамчуи обаш

چو جم بشنید نظم همچو آبش

Фурӯ хонд ин рубоӣ дар ҷавобаш

فروخواند این رباعی در جوابش

Имшаб шаб онаст ки дил чира шавад

امشب شب آنست که دل چیره شود

Вази ъушрати мо чашми фалак хира шавад

وز عشرت ما چشم فلک خیره شود

Гар субҳи гиребони шаби тори дард

گر صبح گریبان شب تار دَرَد

Ойӣнаи айши ошиқон тира шавад .

آیینه عیش عاشقان تیره شود

зи ногуҳи ханда Эй зад субҳи дами сард

ز ناگه خنده‌ای زد صبح دم سرد

Аз он як хандаи шабро мунфаил кард

از آن یک خنده شب را منفعل کرد

Шаби ҳиндӯи мънбри зулф бар баст

شب هندو معنبر زلف بربست

зи ҷои хештани хуршед бар ҷуст

ز جای خویشتن خورشید برجست

Гирифт он моҳи тобонро дар оғӯш

گرفت آن ماه تابان را در آغوش

Чу зулф оварадаш андари гардану гӯш

چو زلف آوردش اندر گردن و گوش

Лабаш бӯседу ширини қитъа Эй гуфт

لبش بوسید و شیرین قطعه‌ای گفت

Ба гавҳари қитъаи ёқӯтро сифт

به گوهر قطعهٔ یاقوت را سفت