Хроботӣу ринди сети ошкоро

خراباتی و رند ست آشکارا

Чу байнами он ҳарифи маҷлиси оро

چو بینم آن حریف مجلس آرا

Ба бӯяш мекунам ин мастӣ аз май

به بویش می کنم این مستی از می

Вагар на май чаҳ дар хӯрдаст моро ?

وگر نه می چه در خوردست مارا

Ба ёдаши хӯн хам хӯрдем лекин

به یادش خون خم خوردیم لیکن

Ситад аз мо дилу дайни хўнбҳо ро

ستد از ما دل و دین خونبها را

Марои гирди хаму хмхонаҳи гаштан

مرا گرد خُم و خُمخانه گشتن

Туе мақсӯди майли тести мо ро

تویی، مقصود وصل تست ما را

Агар васлат набошад хок бар сар

اگر وصلت نباشد خاک بر سر

Хаму хумор дар гули мондаи по ро

خم و خمار در گل مانده پا را

Амри алии ҷидори диёри Лайлӣ

امر علی جدار دیار لیلی

Ақбли зои алҷдору зои алҷдоро

اقبل ذا الجدار و ذا الجدارا

Ва мо ҳуби алдёри шғФни қалбӣ

و ما حب الدیار شغفن قلبی

Влкни ҳуби ман скни алдёро

ولکن حب من سکن الدیارا

Чунин тақдир буд ва бӯданӣ буд

چنین تقدیر بود و بودنی بود

Пушаймонӣ намедорад кунун суд

پشیمانی نمی دارد کنون سود

эй дӯст чаҳ гӯям ки ман аз ҳиҷр чаҳ дидам

ای دوست چه گویم که من از هجر چه دیدم

Душмани мкшоди ончии ман аз дӯст кашидам

دشمن مکشاد آنچه من از دوست کشیدم

Чун мива нопухта шуд обам ба даҳани талх

چون میوه ناپخته شد آبم به دهن تلخ

То оқибати кор ба хуршеди расидам

تا عاقبت کار به خورشید رسیدم

Омад ки маро дар назар хеш бисӯзад

آمد که مرا در نظر خویش بسوزد

Ёрӣ ки чу парвонаи бшмъши тлбидм

یاری که چو پروانه به شمعش طلبیدم

эй бас ки ман андари талабати гӯша ба гӯша

ای بس که من اندر طلبت گوشه به گوشه

Чун дидаи бгрдидм ва чун ашки давидам

چون دیده بگردیدم و چون اشک دویدم

Ҳар гӯшаи чашми хушат аз ноз ҷаҳонӣ аст

هر گوشه چشم خوشت از ناز جهانی است

Ман дар ғамат аз ҳар ду ҷаҳон гӯша гузидам

من در غمت از هر دو جهان گوشه گزیدم

Ахр нарасидам ба ақиқи лаби ширин

آخر نرسیدم به عقیق لب شیرین

Чандон ки чу Фарҳоди дил кӯҳ буридам

چندان که چو فرهاد دل کوه بریدم

Маликро гуфт меҳроб эй худованд

ملک را گفت مهراب ای خداوند

Дареғаст инчунин дар дона дар банд

دریغ است اینچنین دُر دانه در بند

Азин шукр чаро дар танг бошад ?

ازین شکر چرا در تنگ باشد؟

Чунин гавҳар чаро дар санг бошад ?

چنین گوهر چرا در سنگ باشد؟

Кунун тадбир бояд кард мо ро

کنون تدبیر باید کرد ما را

Магари ин чашма бигушоед зи хоро

مگر این چشمه بگشاید ز خارا

Ҳаме бояд задан бар оби сад ранг

همی باید زدن بر آب صد رنگ

Буд коед буруни ин давлат аз санг

بود کاید برون این دولت از سنگ

Чу зар дорад ба ғояти дӯсти афсар

چو زر دارد به غایت دوست افسر

Чу наргис нест чашмаши ҷуз ки бар зар

چو نرگس نیست چشمش جز که بر زر

Зар бисёр бояд харҷ кардан

زر بسیار باید خرج کردن

Дар он аҳволи худро дарҷ кардан

در آن احوال خود را درج کردن

Магари афсар ба гавҳари сар дар орад

مگر افسر به گوهر سر درآرد

Ба гавҳари кори мо чун зар бар орад

به گوهر کار ما چون زر برآرد

Шудаст ин дар ҷаҳони машҳури борӣ

شده‌ست این در جهان مشهور باری

Ки безар бар наёяд ҳеҷ корӣ

که بی زر برنیاید هیچ کاری

Аз он гул дар канор дӯстонаст

از آن گل در کنار دوستانست

Ки гулро доимои зар дар миён аст

که گل را دایماً زر در میان است

Дами субҳ аз пай онаст гиро

دم صبح از پی آنست گیرا

Ки дар комаши зар сурхаст пайдо »

که در کامش زر سرخ است پیدا

Малик чун ин сухан бишунид аз вай

ملک چون این سخن بشنید از وی

Бадви гуфто ки : » эй ёри накӯи пай

بدو گفتا که ای یار نکو پی

Ба ҳар кунҷӣ маро ганҷӣаст мадфӯн

به هر کنجی مرا گنجیست مدفون

Пар аз лаъли нафис ва дар макнун

پر از لعل نفیس و دُر مکنون

Канизӣ низ дорам номи шоҳӣ

کنیزی نیز دارم نام شاهی

Азуи бустони гуҳари чандон ки хоҳӣ

ازو بستان گهر چندان که خواهی

Гуҳар май рези ҳам болои афсар

گهر می‌ریز هم بالای افسر

Ба зар дар гири сар то пои афсар »

به زر درگیر سر تا پای افسر

Чу дид андари сухани хуршедро гарм

چو دید اندر سخن خورشید را گرم

Малик чун мум шуд якборагии нарм

ملک چون موم شد یکبارگی نرم

зи мурғон ҳеҷ менишнид гӯшӣ

ز مرغان هیچ می‌نشنید گوشی

Ҷузи овози хурӯсӣ дар хурӯшӣ

جز آواز خروسی در خروشی

Ҳамаи шаб ҳар ду ҷом васл хӯрданд

همه شب هر دو جام وصل خَوردند

зи дами сардии субҳ андеша карданд

ز دم سردی صبح اندیشه کردند

Малик дар ним шаби оҳӣ бар оварад

ملک در نیم شب آهی برآورد

Фурӯ хонд ин рубоӣ аз сари дард

فروخواند این رباعی از سر درد