Он шнидстӣ ки арбоб тиҷорат гуфта анд
آن شنیدهستی که ارباب تجارت گفتهاند
Меҳр бар духтар манеҳ вари худ буд чун моҳу ҳўр
مهر بر دختر منه ور خود بود چون ماه و هور
Мояи шару фасоди аҳли олам духтар аст
مایه شر و فساد اهل عالم دختر است
Гар буд ширин чаҳ хоҳад хост аз ваии ғайри шӯр ? !
گر بود شیرین چه خواهد خاست از وی غیر شور؟!
Хобгоҳи духтари покиза рӯй порсо
خوابگاه دختر پاکیزه روی پارسا
ё канори шӯй бояд ё миёни хоки гӯр
یا کنار شوی باید یا میان خاک گور
Маии багазину ҷуфташи соз бо хур
مهی بگزین و جفتش ساز با خور
Талаб кун баҳри ваии шӯеи фарохур
طلب کن بهر وی شویی فراخور
Чу афсар дид ки он дар ғунчаи роз
چو افسر دید کان در غنچهٔ راز
Бадв хоҳад намӯдани рози дили боз
بدو خواهد نمودن راز دل باز
Дамии хуш чун сабо мекард дар кор
دمی خوش چون صبا میکرد در کار
Дар оварад ин сухан ӯро ба гуфтор
در آورد این سخن او را به گفتار
Ҷавобаш дод к-эии суратгари чин
جوابش داد کای صورتگر چین
Сухани ҳайти ҳама хубасту ширин
سخنهایت همه خوب است و شیرین
Ҳамоно номзади гашти он гули андом
همانا نامزد گشت آن گل اندام
Ба шодишоаҳ , пӯри хусрави шом
به شادیشاه، پور خسرو شام
Марои имрӯзи қайсари мужда Эй дод
مرا امروز قیصر مژدهای داد
Ки фардо мерасад аз роҳи домод
که فردا میرسد از راه داماد
На ман хоҳам ин васлат на духтар
نه من خواهم این وصلت نه دختر
намедонам чаҳ хоҳад кард ахтар
نمیدانم چه خواهد کرد اختر
Маро чун дил диҳад кони равшаноӣ
مرا چون دل دهد کان روشنایی
Кунад рӯзии зи чашми ман ҷудоӣ ?
کند روزی ز چشم من جدایی؟
Суханро бар схндон боз шуд дар
سخن را بر سخندان باز شد در
Забон бикшод меҳроби суханвар
زبان بگشاد مهراب سخنور
Замин бӯседу гуфто : « эй худованд
زمین بوسید و گفتا: «ای خداوند
Ту бо шахсе гузин хешӣу пайванд
تو با شخصی گزین خویشی و پیوند
Ки бошад соя вааш икрнг ва як буи
که باشد سایهوش یکرنگ و یکبوی
На гоҳе ҳамчуи муму гоҳ чун рӯй
نه گاهی همچو موم و گاه چون روی
Шуморо ин санами ҷони сет дар тан
شما را این صنم جانست در تن
Касе худ чун сипорад ҷон ба душман ? »
کسی خود چون سپارد جان به دشمن؟»
Бидонаст афсари рӯмӣ ки бар чист
بدانست افسر رومی که بر چیست
Мурод аз гуфтани меҳроб бар кист
حدیث چینی و مقصود او کیست
Сухан пурсед боз аз ҳоли ҷамшед
سخن پرسید باز از حال جمشید
Ки : « бо ман бози гӯии аҳволи ҷамшед
که: «با من باز گوی احوال جمشید
Биё аслаш бигӯ то аз каён аст
بیا اصلش بگو تا از کیان است
Ки бо фару фарҳанг каён аст
که او با فر و فرهنگ کیان است
Яқин донам ки ӯ бозоргон нест
یقین دانم که او بازارگان نیست
Ки ӯро шева бозорён нест
که او را شیوه بازاریان نیست
Қадами як раҳи зи кажӣ бар карон на
قدم یک ره ز کژی بر کران نه
Ҳикояти рост бо ман дар миён на
حکایت راست با من در میان نه
Барафканад аз тибқи меҳроби сарпӯш
برافکند از طبق مهراب سرپوش
Бурун зад деги розашро зи сари ҷӯш
برون زد دیگ رازش را ز سر جوش
Чу меҳроби ин ҳикоятро фурӯ хонд
چو مهراب این حکایت را فروخواند
Хаҷали гашти афсару ҳайрон фурӯ монад
خجل گشت افسر و حیران فروماند
Замонии хираи гашт аз ҳоли ҷамшед
زمانی خیره گشت از حال جمشید
Фурӯ шуд соъатӣ дар фикри хуршед
فرو شد ساعتی در فکر خورشید
Сухани боз аз сухан густар напурсед
سخن باز از سخن گستر نپرسید
Аз он хомӯшиаш меҳроб тарсид
از آن خاموشیاش مهراب ترسید
Замонӣ мунфаил бинишаст ва бархест
زمانی منفعل بنشست و برخاست
Аз он хилват бар ҷамшед шуд рост
از آن خلوت بَرِ جمشید شد راست
Ки : « шоҳои дарҷи дилро баргушодам
که شاها درج دل را برگشادم
Бар афсар дар пинҳон арза додам
بر افسر دُرِ پنهان عرضه دادم
Давои заҳри ҳалоҳил буд , хӯрдам
دوا، زهر هلاهل بود، خَوردم
Алоҷи охирин доғаст , кардам
علاج، آخرین داغ است، کردم
Фикандам киштӣ ӣӣ дар баҳри хунхор
فکندم کشتییی در بحر خونخوار
Надонам чун барояд охири кор
ندانم چون برآید آخر کار