Малик гуфто мабод эй субҳи асҳоб
ملک گفتا به باد ای صبح اصحاب
Казин маънӣ шавад хуршед дар тоб !
کزین معنی شود خورشید در تاب!
Ту чун рӯз аз чаҳ кардӣ рози пайдо
تو چون روز از چه کردی راز رسوا
Даридӣ парда ҳамчун субҳи шайдо
دریدی پرده همچون صبح شیدا
Малики пар кӣна шуд аз гуфт меҳроб ,
ملک پر کین شده از قول مهراب
Ба назд афсар омад рафта дар тоб
به نزد افسر آمد رفته در تاب
Гумон май баради кӯ ранҷида бошад
گمان میبرد کو رنجیده باشد
зи меҳри ҷам дилаш гардӣда бошад
ز مهر جم دلش گردیده باشد
Чу дид аз даври ҷамро пеш худ хонд
چو دید از دور جم را پیش خود خواند
Бар тахти худаш наздик бинишонад
بر تخت خودش نزدیک بنشاند
Бадв гуфт : « эй писар чунӣ ? куҷое ?
بدو گفت: «ای پسر چونی؟ کجایی؟
Чаҳ шуд каз мо ҷудоӣ май намое ?
چه شد کز ما جدایی مینمایی؟
Ба дидор ту ҳастем орзӯманд
به دیدار تو هستم آرزومند
Ба гуфтори ту мб бошем хурсанд
به گفتار تو میباشیم خرسند
Надорӣ бо ҳаводорони иродат
نداری با هواداران ارادت
Магар дар чин чунин бӯда сети одат ?
مگر در چین چنین بودهست عادت؟
Малик рӯй замин бӯсед ва бархест
ملک روی زمین بوسید و برخاست
Ба ҳар ваҷҳеи зи бонӯи узрҳо хост
به هر وجهی ز بانو عذرها خواست
зи соқии ҷоми ҷони афрӯз май хост
ز ساقی جام جان افروز میخواست
Ба нозу нӯши маҷлисро биёрост
به ناز و نوش مجلس را بیاراست
Ба маҷлиси шукру Шаҳнозро хонд
به مجلس شِکَر و شهناز را خواند
Ҳарифони хуши дмсозро хонд
حریفانِ خوشِ دمساز را خواند
Чу маҷлиси гарми гашт аз оташ май
چو مجلس گرم گشت از آتش مِیْ
Шукр дар аҳл худ зад оташи не
شکر در اهل دل زد آتش نی
Маликро ёди он шаб оташ афрӯхт
ملک را یاد آن شب آتش افروخت
Ба Шаҳнози ин рубоиро дар омухт
به شهناز این رباعی را درآموخت