Чу ин шаҳбози заррини боли ховар

باد صبا به گرد سمندش نمی‌رسد

Парид андари ҳаво бо риштаи зар

سرو سهی به قد بلندش نمی‌رسد

Ҳазорон зоғи заррини знглаҳи соз

بر مَه شکسته طرف کلاه است ازین سبب

Басӯии бохтар кардани парвоз

از چشم آفتاب گزندش نمی‌رسد

Ба саҳро рафт лашкари фавҷ бар фавҷ

گرد سمند او به فلک نمی‌رسد ولی

зи юзу бозу шоҳин дашт зад мавҷ

خنگ فلک به گرد سمندش نمی‌رسد

Сӯии нхҷбири гуҳ рафтанд тозон

پایم به بند زلف گرفتار کرده است

Раҳо карданд бозонро ба ғозон

دردا که دست بنده به بندش نمی‌رسد

Чу юз ӯ расан бикшодӣ аз тавқ

به هر گردی که می انگیخت جمشید

Ғизолаи тавқи дораши гаштӣ аз шавқ

برآوردی غبار از جان خورشید

Ҳужабрӣ ногаҳон бархест аз дашт

به هر گامی که اسبش برگرفتی

Ки шер аз ҳайбаташи рӯбоҳ май гашт

ز اشک آن خاک در گوهر گرفتی

Ду чашмаш чун ду дар дар айни барзах

صنم گلگون سرشک از دیده افشاند

Даҳону сар чу чоҳи ?вилу дӯзах

ملک شبدیز را چون باد می‌راند

Чу дандони гурозаш буд дандон

ملک گوی از همه کس بیش می‌برد

Чу теғи тези рӯзи разми хандон

به هر صنعت که بود از پیش می‌برد

Хурӯшед аз сари тундӣ чу тундар

غریو اهل روم و شام برخاست

Хурушон рафт сӯии асби қайсар

ملک چوگان فکند و نیزه را خواست

Ҷаҳони солори ҷам аз давр чун дид

در آمد خوش به طرد و عکس کردن

Ки шер омад , чу кӯҳ аз ҷо биҷунбед

به طرد بدسگال و عکس دشمن

Барроқи гарми рӯро ронад чун меғ

سِماک رامح از بالای افلاک

Баборед аз ҳаво бар шери нари теғ

ز غیرت نیزه را انداخت بر خاک

Ҳужабр ҷангҷӯ ёзид чангол

هزاران حلقه همچون زلف جانان

Гирифт асби шҳншаҳро сару ёл

ز چوگان کرد در میدان پریشان

Чу шери андохт мураккаб кард оҳанг

ز پشت بادپا چون باد در تک

Ба сӯии шоҳ ва бар шаҳ кор шуд танг

به رُمح آن حلقه‌ها بِرْبود یَک یَک

Малики ҷамшеди азин маънӣ бар ошуфт

بر او شاهنشه از جان آفرین کرد

Уқобӣ кард бо зоғи камони ҷуфт

ثنای قدرتِ جان‌آفرین کرد

Хаданг чорпр зад бар дили шер

به پیروزی ز میدان باز گشتند

Хадангаш хӯрду гашт аз ҷони худ сайр

همان با نای و نی دمساز گشتند