Ишқи маро аз ҳазор кор баровард

فرستاد افسر و خورشید را خواند

Гирди ҷаҳонами ҳазор бор баровард

برِ خود چون مه و خورشید بنشاند

Ёри марои хуии танг буд ба ғоят

حدیث صیدگاه و شیر و جمشید

Ишқи диламро ба хуии ёр бар оварад

حکایت کرد یک یک پیش خورشید

Лашкари савдои ишқ бар сари ман тохт

بدو گفت این پسر خسرو نژادست

Аз тани хокии ман ғубор баровард

که خسرو سیرت و خسرو نهاد است

Хезу биёи чашми рӯзгори баровар

رخش آیینه آیین شاهی است

Каз ту марои чашм рӯзгор баровард

ز سر تا پا همه فرّ الهی است

Бо ту биё то дамӣ ба коми броим

مرا مرد هنر پرورد باید

Ҳамон ки фироқати змо дмон баровард

ز شخص بی هنر کاری نیاید

Коми ман ҷон ба лаб расида баровард

کنون در کار شادی من حزینم

зи он лаби ширини казин ҳазор баровард

غمی در دل نمی‌آید جز اینم

Бас ки маро чун сабои ҳавои хаёлат

عیار گوهرش گرچه درست است

Гирди гулистону лола зор баровард

ولی یکبارگی در کار سست است

Қади ту дар чашми ман ба ҷилва даромад

به هر بابی که کردم آزمایش

Сарви сеиро з ҷӯйбор баровард

ندیدم یک سر مو زو گشایش

Ба посух гуфт бо бонӯи ҷаҳондор

ز جاه و گوهر ارچه با نصیب است

Нахусти андеша май бояд дар ин кор

ولی در کار چون تیغ خطیب است

Наёбӣ хайр аз он шохи барӯманд

خرد تیغ خطیبش می‌شمارد

Ки созад бо дарахти хушки пайванд

که قطعاً هیچ بُرّایی ندارد

Чаро дар хоки симиро кунам гум

چو بشنید این فسانه افسر از جفت

Ки май шояд ба кӯҳли чашми мардум ?

بدو کرد آفرین از مهر و پس گفت:

Барии тӯбои зи хулди ҷовдонӣ

«بدان، شاها حقیقت کان جوانمرد

Барӣ дар ғайри зии заръаши нишоне

که دیده‌ست او بسی گرم و بسی سرد

Ҳар онкў кард бо ноҷинси пайванд

به پیش من کنون عین الیقین است

Қарин бад гузид аз баҳри фарзанд

که نور دیده فغفور چین است

Ба ҷои нури чашми хеш бад кард

هوای خدمت درگاه قیصر

Бадасти хеши қасди ҷон худ кард

بر آوردش ز تخت و تاج و کشور

Агарчӣ қатраи зод аз абри лекин

نشاط پایهٔ تخت خداوند

Ба баҳр афтод ва шуд дар баҳри сокин

چو یاقوتش ز جای خویش برکند»