Сӯии кулбаи фақирон ба саодату саломат

چون گل دهنی زمانه پر خنده نکرد

Бкҷои ҳамеи хиромии снмои хилофи одат ?

کش باز به خون جگر آکنده نکرد

Сӯии куштае гузар кун ббҳонаҳи зиёрат

چون غنچه گل دمی دلی جمع نگشت

Бишкастае назар кун ба тариқаи иёдат

کایام هماندمش پراکنده نکرد

Ало эй тозаи вирди нози пурвирд

ملک چون عکس تاج افسری یافت

Бад-ӣни саҳрои кадомин бодат оварад

زجای خود به استقبال بشتافت

Ба хуршедӣ чаҳ нуқсон роҳ ёбад

ز جای خود نرفت و رفت از جای

Агар бар хона мӯрӣ битобад

چو دامن بوسه اش می داد بر پای

Сҳоеро мунаввар кард моҳӣ

به آغوش اندر آورد افسرش مست

Гадоиро мушарраф кард шоҳӣ

گرفتش سیب سیمین بر کف دست

Бгстрди офтобии соя бар хок

لبان و مشک و شهد و می به هم دید

Гузорӣ кард дарёӣ ба хошок »

می مشکین ز شیرین شهد نوشید

Ба посух гуфташ он хуршеди шаби рӯ

به زیر بید بن می دید خورشید

Маликро к-эии ҷаҳони солори хусрав

ز غیرت شد تنش لرزان تر از بید

Ман андари хоб хуш будам ба маскан

ملک گفت: « از کجا ای سرو نامی

Хаёлат ногуҳ омад бар сари ман

به اقبال و سعادت می خرامی؟