Туро чун ҷамъ шуд имрӯзи асбоби тавоноӣ

تورا چون جمع شد امروز، اسبابِ توانایی

Чаро ғофил аз авзоъи парешонеи фардое

چرا غافل ز اوضاعِ پریشانیِ فردایی؟

Ҷаҳону истироҳати суҳбати санг ва сабу бошад

جهان و استراحت، صحبتِ سنگ و سبو باشد

Чаро бар шишаи ъФлт фикандани санги доноӣ

چرا بر شیشهٔ غفلت، فکندن سنگِ دانایی؟

Ҷаҳон чу хонаи занбӯри прнишсту нӯши вай

جهان چون خانهٔ زنبور، پر نیش است و نوش وی

Ту гӯйӣ маъдан қандаст ёдкони ҳалвое

تو گویی معدنِ قند است یا دکانِ حلوایی

Ба ғури қоби фанои афтодау бозичаи пиндорӣ

به غرقابِ فنا افتاده و، بازیچه پنداری؟

Ба гирдоби ҳалокати андрўи гарми тамошое

به گردابِ هلاکت اندرو، گرمِ تماشایی؟

Бо фусуни ъҷўзи даҳри дилро карда моил

به افسونِ عجوزِ دهر، دل را کرده‌ای مایل؟

Туе чун кӯдаки нодону аўрндист ҳар ҷое

تویی چون کودکِ نادان و، او رندی‌ست هرجایی

Паии савдо дар ин бозор аз суди ваз ён бигузар

پیِ سودا در این بازار، از سود و زیان بگذر

Магари осӯда дар манзил аз ин бозори бози оӣӣ

مگر آسوده در منزل، از این بازار بازآیی

Чу асбоб шиноят нест дар қулзум макун моўӣ

چو اسبابِ شنایَت نیست، در قُلزم مکن مأوا

Шино агар метавонад ғӯтаи вргштн ба дарёӣ

شناگر می‌تواند غوطه‌ور گشتن به دریایی

Буд вақти раҳилу тӯша бисёр боистӣ

بُوَد وقتِ رحیل و، توشه‌ی بسیار بایستی

Ки бепоён буд дар пеши роҳи даври саҳройӣ

که بی‌پایان بُود در پیش، راه دور صحرایی

Бирав дар сояи нахли умедии ҷо ва моўӣ кун

برو در سایهٔ نخلِ امیدی، جا و مأوا کن

Ки чинии миваи иззат аз ӯ бе нахли хурмое

که چینی میوهٔ عزت، از او بی‌نخل، خرمایی

Чароғӣ бар афрӯзон ба мшкўаҳи дил эй ғофил

چراغی برفروزان به مِشکوةِ دل ای غافل

Ки аз домани Фшониҳоӣ ҷаҳлаш нест парвое

که از دامن‌فشانی‌هایِ جهلش، نیست پروایی

Чароғи чашм олам кист ҷузи нўбоўаҳи одам

چراغِ چشمِ عالم کیست، جز نوباوهٔ آدم؟

Алии домоди Аҳмади муҳаррами асрори яктое

علی دامادِ احمد، محرمِ اسرارِ یکتایی

Набӯдигар вуҷӯдаши решаи бовар бар ҳастӣ

نبودی گر وجودش، ریشه‌ی بار و برِ هستی

Набӯд олам набӯд одам на дунёе на ъқбоиӣ

نبود عالم، نبود آدم، نه دنیایی، نه عقبایی

Ба ҳамраҳ дошт гардӣ аз сари кӯяш ки исо ро

به همره داشت گردی، از سرِ کویش که عیسی را

Мхлъи гашти сар то по ба ташрифи масеҳое

مخلّع گشت سر تا پا، به تشریفِ مسیحایی

Агар меҳраш набад машшота рӯй моҳрӯён

اگر مهرش نبُد مشّاطه، رویِ ماهرویان را

Арӯс ҳасан наниҳодӣ қадам дар малики зебоӣ

عروسِ حُسن ننهادی، قدم در مُلکِ زیبایی

Агар дар гардиши лайл ва наҳор ӯ наҳй фармоед

اگر در گردشِ لیل و نهار، او نهی فرماید

Калиди рӯзу шабро гум кунад ин чархи миное

کلیدِ روز و شب را گم کند، این چرخِ مینایی

Агар дарбонаш аз шоҳони намояди манъи фирӯзӣ

اگر دربانش از شاهان، نماید منعِ فیروزی

Агар доро буд дигар набинад рӯй дороӣ

اگر دارا بُود، دیگر نبیند رویِ دارایی

Банушад обшўр аз чашми сайёдони зи адли вай

بنوشد آبِ شور از چشمِ صیادان ز عدلِ وی

Ба шаҳристон гузорад по агар оҳӯии саҳройӣ

به شورستان گذارد پا، اگر آهویِ صحرایی

Бурузи лоФтиٰ алоълӣ гардид ҳақи зоҳир

به روزِ «لافتیٰ الّا علی»، گردید حق ظاهر

Вагарна буд кӣ Аслан бурузи лои волоӣӣ

وگرنه بود کی اصلاً، بروزِ «لا» و «الّا»یی؟

Зиҳии шоҳӣ ки фарди интихоб дафтар ҳастӣ

زهی شاهی که فردِ انتخابِ دفترِ هستی

Ба номи номяши а бандагӣ гардӣда тғроӣӣ

به نامِ نامی‌اش، از بندگی گردیده طغرائی

Ду байт аз гуфта маҷзӯби созами зеби ин хома

دو بیت از گفتهٔ «مجذوب» سازم زیبِ این خامه

Вале андар улувва рутбаи сад чандон ту болоӣ

ولی اندر علوِّ رتبه، صد چندان تو بالایی

Туе он нуқтаи болои Фоءи фавқи аидиҳм

«تویی آن نقطهٔ بالایِ فاءِ فوقِ‌اَیدیهم

Ки дар вақти таназзули таҳти бисмии аллоҳро боӣӣ

که در وقتِ تنزل، تحتِ بسم‌الله را بائی»

Набадгар пои лағзиш дар миён албата ме гуфтам

نُبُد گر پایِ لغزش در میان، البته می‌گفتم

Ки дар ҳақат насирӣ зад каломи пои барҷое

که در حقّت نصیری زد، کلامِ پابرجایی

Ту дории Наим неъмат хон Фрзноӣӣ

تو دارای نعیمِ نعمت‌ خوانِ «فَرَضنا»یی

Ту дорои сарири ртбти сари Фоўҳоӣӣ

تو دارایِ سریرِ رتبتِ «سرّ فَاوحی»ئی

Ту мамдуҳу худои модҳи хитоби анмошонӣ

تو ممدوح و خدا مادح، خطاب «اِنَّما» شأنی

зи ҳақи мнсўси наси ояи анои Фтҳноӣӣ

ز حق مَنصوص نص آیه‌ی «اِنّا فَتَحنا»یی

Забони ваҳии яктое ва аз бурҳони ин маънӣ

زبانِ وحیِ یکتایی و از برهانِ این معنی

Ки ҳамдам бо кулем аллоҳи андари таври синое

که همدم با کلیم‌الله، اندر طورِ سینایی

Ба аҷз хештан шуд мӯътариф ( сомит ) зи мадҳи ту

به عجزِ خویشتن شد معترف «صامت» ز مدحِ تو

Ки набӯд хомаро дар водии таҳрири ёроиӣ

که نبوَد خامه را در وادیِ تحریر، یارایی

Ало то ҳаст аз хати шуъоъӣ дар ҷаҳони ҷадвал

الا تا هست از خطِ شعاعی، در جهان جدول

зи меҳри чеҳри рахшон ҳар саҳар дар олами ороӣ

زِ مهرِ چهرِ رخشانت، سحر در عالم‌آرایی

Тани аъдоءи ту монанди қорун дар замини пинҳон

تنِ اعدایِ تو، مانندِ قارون در زمین پنهان

Ҳавохоҳи тўро сар бугзарад зини хунаки хзроӣӣ

هواخواه تو را، سر بگذرد از خِنگِ خضرایی