Шнидстм ки Искандар чаҳ шуд вақт

شنیدستم که اسکندر چه شد وقت

Ки аз дунёи сӯй уқбо кашид рахт

که از دنیا سوی عقبی کشید رخت

Васият кард бо ёрони ҳамзод

وصیت کرد با یاران همزاد

Ки чун шуд ҷонам аз қайди ғами озод

که چون شد جانم از قید غم آزاد

зи тоҷ ва тахт ҷӯям чун канора

ز تاج و تخت جویم چون کناره

Шавам бар мрки чубини савора

شوم بر مرک چوبین سواره

Ба тобутам чу ҷо додед маҳзун

به تابوتم چو جا دادید محزون

Нҳидми даст аз тобути берун

نهیدم دست از تابوت بیرون

Танамро ҳамчунон андари иморӣ

تنم را همچنان اندر عماری

Бгрдониди андар ҳар диёрӣ

بگردانید اندر هر دیاری

Касе чун гашти пайдо то баради вай

کسی چون گشت پیدا تا برد وی

Ба сари дасти беруни монданами пай

به سر دست بیرون ماندنم پی

Яқин донед конҷо ҳаст хокам

یقین دانید کانجا هست خاکم

Дар онҷо ҷо диҳед андари муғокам

در آنجا جا دهید اندر مغاکم

Пас онгаҳ пушти по бар беш ва кам зад

پس آنگه پشت پا بر بیش و کم زد

зи дунёи ҷониби уқбо қадам зад

ز دنیا جانب عقبی قدم زد

Паии фармӯдаи он шоҳи доно

پی فرموده آن شاه دانا

Ба тобуташ ниҳоданд ва аз онҷо

به تابوتش نهادند و از آنجا

Ндидмонш ба сад афғону шеван

ندیدمانش به صد افغان و شیون

Ҳамаи шоли азои баста ба гардан

همه شال عزا بسته به گردن

Ба перомуни тобути Сикандар

به پیرامون تابوت سکندر

Нўрдиднди гетиро саросар

نوردیدند گیتی را سراسر

зи доноёни асрори наҳуфта

ز دانایان اسرار نهفته

Нашуд ин гавҳари носуфтаи суфта

نشد این گوهر ناسفته سفته

Ба як шаҳрии расиданди охири кор

به یک شهری رسیدند آخر کار

Яке аз нуктаи санҷони ҳшўор

یکی از نکته سنجان هشوار

Дар он кишвари шикаст ӯ қуфли ин ганҷ

در آن کشور شکست او قفل این گنج

Ки кард он халқро осӯда аз ранҷ

که کرد آن خلق را آسوده از رنج

Ба гуфт Искандари ин ҳукмӣ ки фармуд

به گفت اسکندر این حکمی که فرمود

Биҷузи танбеҳ халқаш нест мақсӯд

بجز تنبیه خلقش نیست مقصود

Ки то анҷоми кор худ бидонед

که تا انجام کار خود بدانید

Аз ин дафтари хати худро бихонед

از این دفتر خط خود را بخوانید

Ки Искандар аз он кишвари сетоне

که اسکندر از آن کشور ستانی

Вази он таблу нафири Ковиёнӣ

وز آن طبل و نفیر کاویانی

Аз он овоза ва лашгар кашӣдан

از آن آوازه و لشگر کشیدن

Вази он сафҳои душманро даридан

وز آن صف‌های دشمن را دریدن

Аз он симу зару ганҷу хазина

از آن سیم و زر و گنج و خزینه

Аз он лаъл ва гуҳарҳои сминаҳ

از آن لعل و گهرهای ثمینه

Чу даст ӯ зи дунёи гашти кӯтоҳ

چو دست او ز دنیا گشت کوتاه

Набард аз салтанати чизе ба ҳамроҳ

نبرد از سلطنت چیزی به همراه

Чунин бар халқ олам кард ҳоле

چنین بر خلق عالم کرد حالی

Ки рафтам аз ҷаҳон бо дасти холӣ

که رفتم از جهان با دست خالی

Хуши он озоди мардони туҳидаст

خوش آن آزاد مردان تهیدست

Каз ин саҳбо нагардиданд сари маст

کز این صهبا نگردیدند سر مست

Ба сӯии авҷи рифъат пар кушоданд

به سوی اوج رفعت پر گشادند

Қадами андари сар олам ниҳоданд

قدم اندر سر عالم نهادند

Ба мисли ( сомит ) аз дунёии фонӣ

به مثل (صامت) از دنیای فانی

Шуданд озим ба малики ҷовдонӣ

شدند عازم به ملک جاودانی