На чунон гашти хазони гулшани имони чаманаш

نه چنان گشت خزان گلشن ایمان چمنش

Ки тавон ёфт нишон аз саману ёсуманаш

که توان یافت نشان از سمن و یاسمنش

Тобкии дӯстгузорӣ чиқадр хасми навоз

تابکی دوست گذاری چقدر خصم نواز

Балки нолами зи тақозои сипеҳру Фтнш

بلکه نالم ز تقاضای سپهر و فتنش

Ҳар замони пайк ғамӣ мерасад аз крббло

هر زمان پیک غمی می‌رسد از کرببلا

Ки расад буии малолӣ ба шом аз суханаш

که رسد بوی ملالی به شام از سخنش

Пери канъон шудаи дили бас ки з ҳар сӯ зада саф

پیر کنعان شده دل بس که ز هر سو زده صف

Сипаҳи нола ба пиромни байти алҳзнш

سپه ناله به پیرامن بیت الحزنش

Маҳшари он рӯзи бпои гашт ки аз малики ҳиҷоз

محشر آن روز بپا گشت که از ملک حجاز

Писари Фотима дар крб ва бало шуд ватанаш

پسر فاطمه در کرب و بلا شد وطنش

Хӯн кунам гиряи зи нокомии нўдомодш

خون کنم گریه ز ناکامی نودامادش

ё бисӯзам зи ғами Акбари гули перҳанаш ?

یا بسوزم ز غم اکبر گل پیرهنش؟

Хок шуд бар ислом чу бар хок афтод

خاک شد بر اسلام چو بر خاک افتاد

Қади аббоси ғазанфари фари лашгари шиканаш

قد عباس غضنفر فر لشگر شکنش

Безабон буд алии Асғар ва аз тири қазо

بی‌زبان بود علی اصغر و از تیر قضا

Биниҳод аз пари пайкони сухани андари даҳанаш

بنهاد از پر پیکان سخن اندر دهنش

Чу хадангии зи кмондр қазо хӯрд чунин

چو خدنگی ز کماندر قضا خورد چنین

Ки саломати сар мўӣӣ наниҳод аз баданаш

که سلامت سر موئی ننهاد از بدنش

Он ки бади зинати оғӯши набии пайкар ӯ

آن که بد زینت آغوش نبی پیکر او

Монад охир ба сари хоки тан бе кафанаш

ماند آخر به سر خاک تن بی‌کفنش

эй ки гуфтӣ наниҳоданд кафан бар тан ӯ

ای که گفتی ننهادند کفن بر تن او

Магар аз зарби сами асб ба ҷо буд таниш

مگر از ضرب سم اسب به جا بود تنش

Баъди тороҷ аз он шоҳи сулаймони дарбон

بعد تاراج از آن شاه سلیمان دربان

Монад як хотамии он ҳам ба кафи аҳриманаш

ماند یک خاتمی آن هم به کف اهرمنش

( сомит ) аз зиндагии худ ба ҷаҳон дорад нанг

(صامت) از زندگی خود به جهان دارد ننگ

Бас ки арса ба ҷони танги зи дарду мҳнш

بس که عرصه به جان تنگ ز درد و محنش