эй хоҷа чаҳ тафзил буд ҷонварӣ ро

ای خواجه چه تفضیل بود جانوری را

Кӯи ҳеҷ ба аз худ нашносад дгарӣ ро

کو هیچ به از خود نشناسد دگری را

Гар ба зи худати ҳеҷ баиро ту набинӣ

گر به ز خودت هیچ بهی را تو نبینی

Пас чун ки ндонӣ бтар аз худ бтрӣ ро

پس چون که ندانی بتر از خود بتری را

Пас ғофилӣ аз мазҳаби риндони харобот

پس غافلی از مذهب رندان خرابات

Ин айб тамомаст чу ту хираи сиррӣ ро

این عیب تمامست چو تو خیره سری را

Ҳар гуҳ ки марои гӯйии кндри ҳамаи офоқ

هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق

Маҳрӯмтар аз ту нашиносам башарӣ ро

محروم‌تر از تو نشناسم بشری را

Марҳӯми терм аз ту ва ин шева ндонӣ

مرحوم‌ترم از تو و این شیوه ندانی

Зин беш басират набӯд бебасарӣ ро

زین بیش بصیرت نبود بی‌بصری را

Ман сғбаҳи тасбеҳу намози ту ним ҳеҷ

من سغبهٔ تسبیح و نماز تو نیم هیچ

Ин фазли ҳамеи гӯйӣ эй хоҷаи дарӣ ро

این فضل همی گویی ای خواجه دری را

Инкору қабули ту маро ҳар ду яке шуд

انکار و قبول تو مرا هر دو یکی شد

Беҳудаи ҳамеи гӯйии зини саъбтарӣ ро

بیهوده همی گویی زین صعب‌تری را

Фармони ту бурдан на фаризаи сети пас охир

فرمان تو بردن نه فریضه‌ست پس آخر

Мнқоди зи баҳр чаҳ шавам чун ту харӣ ро

منقاد ز بهر چه شوم چون تو خری را

Чун талъати хуршеди аёни гашт ба саҳро

چون طلعت خورشید عیان گشت به صحرا

Онҷо чаҳ бақо монад нури қамарӣ ро

آنجا چه بقا ماند نور قمری را

Оёам Фрохисти зи алфози сенае

آیام فراخیست ز الفاظ سنایی

Доне хатарӣ нест кунун муҳтакирӣ ро

دانی خطری نیست کنون محتکری را

Чун духтар дӯшиза наёяд ба ҷаҳон дар

چون دختر دوشیزه نیاید به جهان در

Кам гири зи зрити одами писарӣ ро

کم گیر ز ذریت آدم پسری را