Чаҳ рангҳост ки он шӯхи дидаи номизд

چه رنگ‌هاست که آن شوخ‌دیده نامیزد

Ки то магари дилам аз суҳбаташ бипарҳезад

که تا مگر دلم از صحبتش بپرهیزد

Гуҳии зи тайрагарӣ нукта Эй дарандозад

گهی ز طیره‌گری نکته‌ای دراندازد

Гуҳӣ ба булъаҷабии фитнае барангезад

گهی به بلعجبی فتنه‌ای برانگیزد

Ба ҳеҷ вақт ба бозии киришма Эй накунад

به هیچ وقت به بازی کرشمه‌ای نکند

Ки садҳазори дил аз ғамзаи дрнёўизд

که صدهزار دل از غمزه درنیاویزد

Гуҳӣ казу ба нФўрм бар ман ояд зуд

گهی کزو به نفورم بر من آید زود

Гуҳаш чу хонам бо ман ба қасди бстизд

گهش چو خوانم با من به قصد بستیزد

зи баҳри хасми ҳаме серума созад аз дида

ز بهر خصم همی سرمه سازد از دیده

Чу дӯд ёфт зи баҳри сенае омезад

چو دود یافت ز بهر سنایی آمیزد

Хабар надорад аз он каз Балоши нгризм

خبر ندارد از آن کز بلاش نگریزم

Ки ҳеҷ ташнаи зи оби Фуроти нгризд

که هیچ تشنه ز آب فرات نگریزد

Ҳазор шарбати заҳр ар зи даст ӯ бихӯрам

هزار شربت زهر ار ز دست او بخورم

зи ишқи наъра « ҳилли ман мазид » бархезад

ز عشق نعرهٔ «هل من مزید» برخیزد

На аз ғамаст ки чашмами ҳамеи зи роҳи мижа

نه از غمست که چشمم همی ز راه مژه

Ҳазор дарёи полўнаҳи вор май безад

هزار دریا پالونه‌وار می‌بیزد

Ба ҳар ки мардуми чашмам нигаҳ кунад ҷуз аз ӯ

به هر که مردم چشمم نگه کند جز از او

Ҷиноятии шимурд , об азон сабаби резад

جنایتی شمرد، آب ازان سبب ریزد

Ҷавоби он ғазали хоҷа бўсъидаст ин

جواب آن غزل خواجه بوسعید است این

« марои длист ки бо офият наёмизад »

«مرا دلیست که با عافیت نیامیزد»