Дилами баради он длоромӣ ки дар чоҳи занхдонаш

دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش

Ҳазорон Юсуф Мисраст пайдо дар гиребонаш

هزاران یوسف مصرست پیدا در گریبانش

Прирўиӣ ки чун деваст бар рухсори злФинш

پریرویی که چون دیوست بر رخسار زلفینش

Зираи мӯе ки чун тираст бар ушшоқи мижгонаш

زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش

Ба як дам мекунад зинда чу исои мурдаро зон лаб

به یک دم می‌کند زنده چو عیسی مرده را زان لب

Дами исои сети пиндории миёни лаълу мараҷонаш

دم عیسی ست پنداری میان لعل و مرجانش

Ҳаловат аз шукр кам шуд чу қимат оварад нӯшаш

حلاوت از شکر کم شد چو قیمت آورد نوشش

Азин ду чашми гирёнам аз он лабҳои хандонаш

ازین دو چشم گریانم از آن لبهای خندانش

Надорад лаби кас аз ёқӯту марворидтар дандон

ندارد لب کس از یاقوت و مروارید تر دندان

Гарми бовар наме дорӣ биё бингар ба дандонаш

گرم باور نمی‌داری بیا بنگر به دندانش

Ки то ҳар гавҳарии бинӣ ки аксаш дар шаби торӣ

که تا هر گوهری بینی که عکسش در شب تاری

Фурӯи резад чу меҳру моҳ бар ёқӯти гӯйонаш

فرو ریزد چو مهر و ماه بر یاقوت گویانش

Агар пероҳани моҳам ба монанди фалак омад

اگر پیراهن ماهم به مانند فلک آمد

Аз он андари гиребонаш буд хуршеди тобонаш

از آن اندر گریبانش بود خورشید تابانش

Ва ё хуршеди пиндорӣ ба пероҳани ҳаме ҳар шаб

و یا خورشید پنداری به پیراهن همی هر شب

Фурӯд ояд зи гардун ва барояд аз гиребонаш

فرود آید ز گردون و برآید از گریبانش

Нишаст мо агар кӯҳаст ва ӯ чун моҳ бар гардун

نشست ما اگر کوهست و او چون ماه بر گردون

Чаро ҳар ду ба ҳам байнем аз он рухсори Рахшонаш

چرا هر دو به هم بینیم از آن رخسار رخشانش

Балоу ғорати длҳости он зулфин ӯ лекин

بلا و غارت دلهاست آن زلفین او لیکن

Ҳазорон дил чу ӯ ҷамъаст дар зулфи парешонаш

هزاران دل چو او جمعست در زلف پریشانش