Рӯзӣ ки рухи хуби ту дар пеш надорам

روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم

Он рӯзи дили халқу сар хеш надорам

آن روز دل خلق و سر خویش ندارم

Чандин чаҳ кунӣ ҷавру ҷафо бо ман мискин

چندین چه کنی جور و جفا با من مسکین؟

Чун тоқати ҳиҷрати ман дарвеш надорам

چون طاقت هجرت من درویش ندارم

Дар миҷмараи ишқу ғамати сӯхтаи гаштам

در مجمرهٔ عشق و غمت سوخته گشتم

Зин беш сар гуфт ва камобеш надорам

زین بیش سر گفت و کمابیش ندارم

То силсилаи ишқ ту барбаст марои даст

تا سلسلهٔ عشق تو بربست مرا دست

Ҷузи силсила бар дасти дил риш надорам

جز سلسله بر دستِ دل ریش ندارم

Зон ғамзаи ғаммози ғами афзои ту бар ман

زان غمزهٔ غماز غم‌افزای تو بر من

Ислом шуд ва қибла шуд ва кеш надорам

اسلام شد و قبله شد و کیش ندارم