Аз ишқ надонам ки кӣм ё ба ки монам

از عشق ندانم که کیم یا به که مانم

Шӯридаи танами ошиқу сармасту ҷавонам

شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم

Аз баҳри талаб кардан он ёри ҷафои ҷӯй

از بهر طلب کردن آن یار جفا جوی

Дили сӯхтаи пӯяндаи шабу рӯзи давонам

دل سوخته پوینده شب و روز دوانم

Бо кас натавонам ки бигӯям ғами ишқаш

با کس نتوانم که بگویم غم عشقش

На низ касе донад ин рози ниҳонам

نه نیز کسی داند این راز نهانم

Даҳ сол фузунаст ки ман фитна ӯем

ده سال فزونست که من فتنهٔ اویم

Умрии сипарии гашти ман андӯҳи хўронм

عمری سپری گشت من اندوه خورانم

Аз бас ки ҳаме ҷӯям дидори фалон ро

از بس که همی جویم دیدار فلان را

Тарсам ки бидонанд ки ман ёри фалонам

ترسم که بدانند که من یار فلانم

Аз нола ки май нолам монандаи нолам

از ناله که می‌نالم مانندهٔ نالم

Вази мӯя ки мемӯем чун мӯии нўонм

وز مویه که می‌مویم چون موی نوانم

эй вои ман ар ман зи ғами ишқи бимирам

ای وای من ار من ز غم عشق بمیرم

Ваии вои ман ар ман ба чунин ҳоли бимонам

وی وای من ار من به چنین حال بمانم

Хониш
шморҳ 261 — ъндлӣб