ӯ чунон донад ки мо дар ишқ ӯ камтар занем

او چنان داند که ما در عشق او کمتر زنیم

ё ду чанг аз ҷавр ӯ дар доман дигар занем

یا دو چنگ از جور او در دامن دیگر زنیم

Ҳар замони моро дилӣ кӣ бошаду ҷонӣ дигар

هر زمان ما را دلی کی باشد و جانی دگر

То ба ишқ бе вафоеи дигари оташ дар занем

تا به عشق بی‌وفایی دیگر آتش در زنیم؟

То кӣ аз нодиднши мо дидаҳо пар хӯн кунем

تا کی از نادیدنش ما دیده‌ها پر خون کنیم؟

То кӣ аз ҳиҷрон ӯ мо дастҳо бар сар занем

تا کی از هجران او ما دست‌ها بر سر زنیم؟

Гоҳ он омад ки бар мо боди селоати брҷҳд

گاه آن آمد که بر ما باد سلوت برجهد

Гоҳ он омад ки мо бо равад ва ромишгар занем

گاه آن آمد که ما با رود و رامشگر زنیم

Гар фалак дар аҳд ӯ бо мо насозад гӯи мсоз

گر فلک در عهد او با ما نسازد گو مساز

Мо ба як дами оташи андари чарх ва бар чанбар занем

ما به یک دم آتش اندر چرخ و بر چنبر زنیم

Гуҳи зи рухсор батон бар лола ва гул ме хӯрем

گه ز رخسار بتان بر لاله و گل می‌خوریم

Гуҳи зи зулфи дилбарон бо машк ва бо анбар занем

گه ز زلف دلبران با مشک و با عنبر زنیم

Пуштмон аз ғам камон шуд аз қадаш тирӣ кунем

پشتمان از غم کمان شد از قدش تیری کنیم

Бодаи пимоиим аз хам бар хам дигар занем

باده پیماییم از خم بر خم دیگر زنیم

Хониш
шморҳ 290 — ъндлӣб