Чун сухан зон зулфу рух гӯйӣ магӯ аз куфру дайн

چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین

Зон ки ҳар ҷои ин ду ранг омад на он монад на ин

زان که هر جای این دو رنگ آمد نه آن ماند نه این

Нест бо зулфин ӯ пайкори доролзрби куфр

نیست با زلفین او پیکار دارالضرب کفر

Нест бо рхсон ӯ бе шоҳи доролмлки дайн

نیست با رخسان او بی‌شاه دارالملک دین

Худ зи ранги зулфу нур рӯй ӯ барсохтанд

خود ز رنگ زلف و نور روی او برساختند

Куфри холӣ аз гумону дайни ҷамолӣ аз яқин

کفر خالی از گمان و دین جمالی از یقین

Хокпоӣу хори роҳаши дидароу даст ро

خاکپای و خار راهش دیده را و دست را

Тӯда тӯда сунбуласту дастаи дастаи ёсамин

توده توده سنبلست و دسته دسته یاسمین

Чун ба кӯии андари хиромади он чунон бошад зи лутф

چون به کوی اندر خرامد آن چنان باشد ز لطف

Пои он бути зи остон чун дасти Мӯсои зи остин

پای آن بت ز آستان چون دست موسی ز آستین

Чун ниқоб аз рухи барандозади зи хотунони хулд

چون نقاب از رخ براندازد ز خاتونان خلد

Бонг бархезад ки : ҳин эй офариниши офарин

بانگ برخیزد که: هین ای آفرینش آفرین

Лаъибат чин хондам ӯро ва бад хондам на нек

لعبت چین خواندم او را و بد خواندم نه نیک

Лоҷарами зин шарм шуд рӯем чу зулфаши пари зи чин

لاجرم زین شرم شد رویم چو زلفش پر ز چین

Лаъибати чин чун тавон хонд он нигориро ки ҳаст

لعبت چین چون توان خواند آن نگاری را که هست

Зери як чин аз ду зулфаши садҳазор ар танги чин

زیر یک چین از دو زلفش صدهزار ار تنگ چین

Худ ҳадис ошиқӣ бигзор ва инсофам бидиҳ

خود حدیث عاشقی بگذار و انصافم بده

Кофарӣ набӯд чунониро сифат кардан чунин

کافری نبود چنانی را صفت کردن چنین

Хат ӯрогар ту хати хуоне хато бошад ки нест

خط او را گر تو خط خوانی خطا باشد که نیست

Он магари давлати гёии хиттаи рӯҳи аломин

آن مگر دولت گیای خطهٔ روح‌الامین

Осмони он хат бар он ориз на баҳр он навишт

آسمان آن خط بر آن عارض نه بهر آن نوشت

То ман ва ту ранҷа дил гирдем ва он бути шармгин

تا من و تو رنجه دل گردیم و آن بت شرمگین

Лек чун дид осмон каз ҳасан ӯ чун офтоб

لیک چون دید آسمان کز حسن او چون آفتاب

Ромишу оромиш ва ороишаст андари замин

رامش و آرامش و آرایشست اندر زمین

Ҳасанро бар чеҳра ӯ банда кард ва бар навишт

حسن را بر چهرهٔ او بنده کرد و بر نوشت

Осмон аз машк бар гардиши салоҳи алмуслимӣн

آسمان از مشک بر گردش صلاح‌المسلمین

Аз ду ёқӯташи ду чиз турфа ёбам дар ду ҳол

از دو یاقوتش دو چیز طرفه یابم در دو حال

Чун бигӯед ҳалқа бошад чун хамаш гардад нигин

چون بگوید حلقه باشد چون خمش گردد نگین

Дил чу зи он лаб давр монад гар бисӯзад гӯ бисӯз

دل چو ز آن لب دور ماند گر بسوزد گو بسوز

Мумро зи оташ чаҳ чора чун ҷудо шуд зи ангабин

موم را ز آتش چه چاره چون جدا شد ز انگبین

Ҳар замони гӯйӣ сенае кист хези андари нигар

هر زمان گویی سنایی کیست خیز اندر نگر

Ҳам сена ва ҳам сенаеро дар он сӯрат бибин

هم سنا و هم سنایی را در آن صورت ببین

Худ сенае ӯ буд чун бенгарӣ зеро бар ӯст

خود سنایی او بود چون بنگری زیرا بر اوست

Лаб чу боқомати алифи абрӯ чу навен дандон чу син

لب چو باقامت الف ابرو چو نون دندان چو سین