эй гашта зи тобиши сафои ту

ای گشته ز تابش صفای تو

Ойӣна рӯй мо қафои ту

آیینهٔ روی ما قفای تو

Бодаст ба дасти обу оташ ро

بادست به دست آب و آتش را

Бо сФўту нури хоки пои ту

با صفوت و نور خاک پای تو

Бо ту чаҳ кунад рақиби торикат

با تو چه کند رقیب تاریکت

Бас нест рақиби ту зёии ту

بس نیست رقیب تو ضیای تو

Худ қофи зи ҳам ҳамеи фурӯи резад

خود قاف ز هم همی فرو ریزد

Аз сояи кофи кибриёии ту

از سایهٔ کاف کبریای تو

Дар кӯии ту ман кадом саг бошам

در کوی تو من کدام سگ باشم

То лофи занами з рӯйу рои ту

تا لاف زنم ز روی و رای تو

Ҳар чанд ки хуш наёядат ҳилл то

هر چند که خوش نیایدت هل تا

Лофӣ бузанд зи ту гадои ту

لافی بزند ز تو گدای تو

Ин ҳаждаҳи ҳазор оламу одам

این هژده هزار عالم و آدم

Нобӯда баҳоии як баҳоии ту

نابوده بهای یک بهای تو

Қиматгар ту ҳасуд буд эй ҷон

قیمت گر تو حسود بود ای جان

Зон ҳаждаҳ қалб шуд баҳоии ту

زان هژده قلب شد بهای تو

эй роҳати ту ҳамаи фанои мо

ای راحت تو همه فنای ما

Ваии шодии мо ҳамаи бақои ту

وی شادی ما همه بقای تو

Ҳам дӯсти ҳамеи кашӣ ва ҳам душман

هم دوست همی کشی و هم دشمن

Чаҳ хушк ва чаҳтар дар Осиёи ту

چه خشک و چه تر در آسیای تو

Ин даст ки мар турост дар шухӣ

این دست که مر تراست در شوخی

Андари ду ҷаҳон ки рости пои ту ?

اندر دو جهان که‌راست پای تو‌؟

Дерии сет ки ҳар замон ҳаме кубанд

دیری‌ست که هر زمان همی‌کوبند

Ин дабдаба бар дар сарои ту

این دبدبه بر در سرای تو

Ман бандаи зиндагонии хешам

من بندهٔ زندگانی خویشم

Лекин на барои худ барои ту

لیکن نه برای خود برای تو

Ҳар чанд наёфт андарин муддат

هر چند نیافت اندرین مدت

Як шуълаи сенае аз сенаии ту

یک شعله سنایی از سنای تو

Бо ин ҳама ҳаст бар забони нўнў

با این‌همه هست بر زبان نونو

Шаҳрӣу сенаеу санои ту

شهری و سنایی و ثنای تو