эй ман маи нав ба рӯй ту дида

ای من مه نو به روی تو دیده

Вондри ту моҳи нави бхндидаҳ

واندر تو ماه نو بخندیده

Ту низ зи бими хасми андари ман

تو نیز ز بیم خصم اندر من

Аз давр нигоҳ карда дуздида

از دور نگاه کرده دزدیده

Бинмуда фалаки маи нав ва худ ро

بنموده فلک مه نو و خود را

Дар зери сиёҳи абри пӯшида

در زیر سیاه ابر پوشیده

Ту низ ма чаҳордаҳ бинмоӣ

تو نیز مه چهارده بنمای

Бурдор з рӯй зулфи жулида

بردار ز روی زلف ژولیده

Кӣ бошад кӣ ки дар ту овезам

کی باشد کی که در تو آویزم

Чун дар зару сими марди нодида

چون در زر و سیم مرد نادیده

Ту рӯй маро ба нохунони хаста

تو روی مرا به ناخنان خسته

Ман ду лаби ту ба бӯса хойида

من دو لب تو به بوسه خاییده

эй ту чу парӣ ва ман зи ишқи ту

ای تو چو پری و من ز عشق تو

Худро лақабии ниҳодаи шӯрида

خود را لقبی نهاده شوریده