Зиҳии сарвӣ ки аз шармати ҳамаи хубони сроФгндаҳ

زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده

Чаро тобии сари зулфин чаро сӯзии дили банда

چرا تابی سر زلفین چرا سوزی دل بنده

Ақиқин он ду лаби дорӣ ба зераши гӯри ман канда

عقیقین آن دو لب داری به زیرش گور من کنده

Маро ҳар рӯз беҷурмӣ ба гӯр андар кунӣ зинда

مرا هر روز بی‌جرمی به گور اندر کنی زنده

Тани ман чун хаёлӣ шуд басони зери нолндаҳ

تن من چون خیالی شد بسان زیر نالنده

Канори ман чун Ҷайҳун шуд ду чашмами абри боранда

کنار من چون جیحون شد دو چشمم ابر بارنده

Яке ҳоҷат ба ту дорам Аё ҳоҷати пазирнда

یکی حاجت به تو دارم ایا حاجت پذیرنده

Нтобӣ ту сар зулфин насузоне дили банда

نتابی تو سر زلفین نسوزانی دل بنده

Ҷаҳон аз ту хуррами бодои бета ва ман раҳеи банда

جهان از تو خرم بادا بتا و من رهی بنده

Пас аз маргами ҷаҳон бар ту мборкбоду фархунда

پس از مرگم جهان بر تو مبارکباد و فرخنده