эй Юсуфи номӣ ки ҳамеша чу Зулайхо

ای یوسف نامی که همیشه چو زلیخا

Ҷузи орзӯии суҳбати ту кор надорам

جز آرزوی صحبت تو کار ندارم

Ёқӯб чу ту Юсуфами андари ҳамаи аҳвол

یعقوب چو تو یوسفم اندر همه احوال

Зон ҷузи ғам рӯй тўФёўор надорам

زان جز غم روی توفیاوار ندارم

Дукони турои ҷузи фалак шамс надонам

دکان ترا جز فلک شمس ندانم

Афъоли турои ҷузи дил Аброр надорам

افعال ترا جز دل ابرار ندارم

Бе шеъри ту дар нозима андеша наёбам

بی شعر تو در ناظمه اندیشه نیابم

Бе мадҳи ту дар нотиқа гуфтор надорам

بی مدح تو در ناطقه گفتار ندارم

Миқдори ту наздики ман аз чарх фузунаст

مقدار تو نزدیک من از چرخ فزونست

Ҳар чанд ба наздики ту миқдор надорам

هر چند به نزدیک تو مقدار ندارم

Онҷо ки буд маҷмаъи аҳрори турои ман

آنجا که بود مجمع احرار ترا من

Ҷузи пешрави Сайид аҳрор надорам

جز پیشرو سید احرار ندارم

Чандонат ба наздик ман обаст ки ҳаргиз

چندانت به نزدیک من آبست که هرگز

Ман хоки қадамҳои туро хор надорам

من خاک قدمهای ترا خوار ندارم

Ман лутфи турои ҷузи сифат бод надонам

من لطف ترا جز صفت باد ندانم

Ман қаҳри турои ҷузи гуҳар нор надорам

من قهر ترا جز گهر نار ندارم

Гӯйӣ ки магар рӯй ту бахтаст каз онрўз

گویی که مگر روی تو بختست کز آنروز

Кон рӯй накӯ дидам тимор надорам

کان روی نکو دیدم تیمار ندارم

Чун чархи хамидаи бӯи мо пеш ҳар аблаҳ

چون چرخ خمیده بو ما پیش هر ابله

Гар бартарат аз гунбад даввор надорам

گر برترت از گنبد دوار ندارم

Чун нори зи ғам кФтаҳ шавад ин дил агар ман

چون نار ز غم کفته شود این دل اگر من

Огндаҳи дил аз меҳри ту чун нор надорам

آگنده دل از مهر تو چون نار ندارم

Хӯни боди чўбсди дилам ар ман суханат ро

خون باد چوبسد دلم ار من سخنت را

Покизатар аз гавҳар шҳўор надорам

پاکیزه‌تر از گوهر شهوار ندارم

Ин гавҳари манзум ки дорам ба ҳамаи шаҳр

این گوهر منظوم که دارم به همه شهر

Ҷузи мкрмту ҷӯади ту туҷҷор надорам

جز مکرمت و جود تو تجار ندارم

Сад баҳр гуҳар дорам дар рустаи валикин

صد بحر گهر دارم در رسته ولیکن

Як тан ба ҳамаи шаҳр харидор надорам

یک تن به همه شهر خریدار ندارم

Ҳқо ки ба лафзи млҳу шеъру маъонӣ

حقا که به لفظ ملح و شعر و معانی

Дар зери фалаки ҳеҷ касе ёр надорам

در زیر فلک هیچ کسی یار ندارم

Дорам суханон чу зари андари дил чу шамс

دارم سخنان چو زر اندر دل چو شمس

Чаҳ бокам агар бадара динор надорам

چه باکم اگر بدرهٔ دینار ندارم

Ҳастанд ҷаҳонӣу гули анбўии маи дай

هستند جهانی و گل انبوی مه دی

Ман баҳри хилолиро як хор надорам

من بهر خلالی را یک خار ندارم

Шаб нест ки дар фикрати як нуктаи некӯ

شب نیست که در فکرت یک نکتهٔ نیکو

То рӯзи басони шаб бедор надорам

تا روز بسان شب بیدار ندارم

Дар хотир ва дар табъ чу бустони ҳақиқат

در خاطر و در طبع چو بستان حقیقت

Сад гулбун гул дорам ва як хор надорам

صد گلبن گل دارم و یک خار ندارم

Бо ӣнҳамаи шеъру ҳунару фазлу кифоят

با اینهمه شعر و هنر و فضل و کفایت

Бо ҷони азизи ту ки шалвор надорам

با جان عزیز تو که شلوار ندارم

Ҳамноми ту аз перҳании чашми падар ро

همنام تو از پیرهنی چشم پدر را

Бо нур қарин кард ва ман ин ор надорам

با نور قرین کرد و من این عار ندارم

Ту чашми маро низ бимолидаи азорӣ

تو چشم مرا نیز بمالیده ازاری

Равшан кун азиро ки ман эзор надорам

روشن کن ازیرا که من ایزار ندارم

Ин мкрмту лутфи баҷои ори зи ҳурӣ

این مکرمت و لطف بجا آر ز حری

Ҳар чанд ба наздики ту бозор надорам

هر چند به نزدیک تو بازار ندارم

Кини гавҳар дар рустаи бихарад ба ҳамаи шеър

کین گوهر در رسته بخرد به همه شعر

Ҷузи мкрмту ҷӯади ту идрор надорам

جز مکرمت و جود تو ادرار ندارم

Бо ин ҳамаи ҷузи мадҳи ту андеша надорам

با این همه جز مدح تو اندیشه ندارم

Ман қадари турои ҷузи фалак нор надорам

من قدر ترا جز فلک نار ندارم

Бодоти ду сад халъат аз айём ки онро

بادات دو صد خلعت از ایام که آنرا

Ҷузи гавҳари носуфтаи ман эсор надорам

جز گوهر ناسفته من ایثار ندارم

Худ чарх ҳаме гуяд каз ҳодисаи хеш

خود چرخ همی گوید کز حادثهٔ خویش

ӯро ба ҳамаи умри дил озор надорам

او را به همه عمر دل آزار ندارم