Бархез ва барафрӯз ?ҳуллои қиблаи зардушт

برخیز و برافروز هلا قبلهٔ زردشت

Биншину броФгни шиками қоқм бар пушт

بنشین و برافگن شکم قاقم بر پشت

Баси кас ки ба зардушт негроед ва кунун боз

بس کس که به زردشت نگروید و کنون باز

Ноком кунад рӯй сӯии қиблаи зардушт

ناکام کند روی سوی قبلهٔ زردشت

Баси сарди нпоим ки марои оташи ҳиҷрон

بس سرد نپایم که مرا آتش هجران

Оташкада кард ин дил ва ин дида чу чархишат

آتشکده کرد این دل و این دیده چو چرخشت

Гар дасти нуҳум бар дил аз сӯхтани дил

گر دست نهم بر دل از سوختن دل

Ангушт шавад бешак дар дасти ман ангушт

انگشت شود بی‌شک در دست من انگشت

эй рӯй ту чун боғу ҳамаи боғи бунафша

ای روی تو چون باغ و همه باغ بنفشه

Хоҳам ки бунафшаи чнм аз зулфи ту як мушт

خواهم که بنفشه چنم از زلف تو یک مشت

Онкас ки турои кишт , турои кишту марои зод

آنکس که ترا کشت، ترا کشت و مرا زاد

Ва онкас ки марои зоди марои зоду турои кишт

و آنکس که مرا زاد مرا زاد و ترا کشت