То ҷони марои бода меҳрат судаст

تا جان مرا بادهٔ مهرت سودست

Ҷону дилам аз ранҷи ғамати носўдст

جان و دلم از رنج غمت ناسودست

Гар бода ба гавҳари асл шодӣ будаст

گر باده به گوهر اصل شادی بودست

Пас чунки зи бодаи ту ранҷ афзудаст

پس چونکه ز بادهٔ تو رنج افزودست