Дар муноҷоти пер шблӣ гуфт
در مناجات پیر شبلی گفت
Ки буруни ой аз ҳадис наҳуфт
که برون آی از حدیث نهفت
Гуфтгар зонка набудам даврӣ
گفت گر زانکه نبوَدم دوری
Бидиҳадам дар ҳадиси дастурӣ
بدهدم در حدیث دستوری
Лмн алмалик гуяд ӯ ба савоб
لمنالملک گوید او به صواب
Бидиҳам мари варо ба сидқи ҷавоб
بدهم مر ورا به صدق جواب
Гӯям алиўм мамлакат онрост
گویم الیوم مملکت آنراست
Ки зи дай ва прир ме орост
که ز دی و پریر میآراست
Явму ғди маликат эй ба мо бар чир
یوم و غد ملکت ای به ما بر چیر
Ҳаст онро ки буд дайу прир
هست آنرا که بود دی و پریر
Теғи қаҳри ту сарафрозон ро
تیغ قهر تو سرافرازان را
Сари баради пас ба сар диҳад ҷон ро
سر برد پس به سر دهد جان را
Нӯши дони баҳри суду савдо ро
نوش دان بهر سود و سودا را
Ҳарбаи офтоби ҳрбо ро
حربهٔ آفتاب حربا را
Ҳарчӣ ҷузи ҳақ чу зон гирифтӣ хашм
هرچه جز حق چو زان گرفتی خشم
Ҷабраилат наёяд андари чашм
جبرئیلت نیاید اندر چشم
Зонка аз ҳарфи лои ҳаме ба ?ала
زانکه از حرف لا همی به آله
Кас надонад ки чанд бошад роҳ
کس نداند که چند باشد راه
Роҳ то бо худии ҳазорон сол
راه تا با خودی هزاران سال
Биравӣ рӯзу шаби ямину шимол
بروی روز و شب یمین و شمال
Пас ба охир чу чашм боз кунӣ
پس به آخر چو چشم باز کنی
Кор бар хештан дароз кунӣ
کار بر خویشتن دراز کنی
Хештани бинӣ аз ниҳоду қиёс
خویشتن بینی از نهاد و قیاس
Гирд худ гашта ҳамчуи гови хрос
گرد خود گشته همچو گاو خراس
Бе худ аз ҳеҷ оеи андари кор
بیخود از هیچ آیی اندر کار
Ёбии андари ду дами бад-ӣн дар бор
یابی اندر دو دم بدین در بار
Зини масофати ду даст ақл тиҳӣаст
زین مسافت دو دست عقل تهیست
Ваон масофат худоӣ донад чист
وان مسافت خدای داند چیست
эй Сикандар дар ин раҳи офот
ای سکندر در این ره آفات
Ҳамчуи Хизри набии дарин зулмот
همچو خضر نبی درین ظلمات
Зери пои ори гавҳари кант
زیر پای آر گوهر کانت
То ба даст ояд оби ҳайвонат
تا به دست آید آب حیوانت
Бо дил ва ҷон набошадат яздон
با دل و جان نباشدت یزدان
Ҳар ду набӯд турои ҳам ин ва ҳам он
هر دو نبود ترا هم این و هم آن
Нафасро солу моҳи кӯфтаи дор
نفس را سال و ماه کوفته دار
Мурдаи ингораш ва ба ҷо бигзор
مرده انگارش و به جا بگذار
Чу ту фориғ шудӣ зи нафаси лӣим
چو تو فارغ شدی ز نفس لئیم
Брсидӣ ба хулду нозу Наим
برسیدی به خلد و ناز و نعیم
Биму умедро ба ҷои бимон
بیم و امید را به جای بمان
Чаҳ кунӣ нанги молику ризвон
چه کنی ننگ مالک و رضوان
Нестро масҷид ва кунишат якеаст
نیست را مسجد و کنشت یکیست
Сояро дӯзах ва биҳишт якеаст
سایه را دوزخ و بهشت یکیست
Пеши онкас ки ишқ раҳбар ӯст
پیش آنکس که عشق رهبر اوست
Фару дайн ҳар ду парда дар ӯст
فر و دین هر دو پردهٔ در اوست
Ҳастӣ дӯсти пеши дидаи дӯст
هستی دوست پیش دیدهٔ دوست
Пардаи боргоҳ ӯе ӯст
پردهٔ بارگاه اویی اوست