Ҳотам онгаҳ ки кард азми ҳарам

حاتم آنگه که کرد عزم حرم

Онкии хуонеи варои ҳаме ба асм

آنکه خوانی ورا همی به اصم

Кард азми ҳиҷозу байти ҳаром

کرد عزم حجاز و بیت حرام

Сӯии қабри набии алайҳи салом

سوی قبر نبی علیه سلام

Монда бар ҷои як гиреҳи зи аёл

مانده بر جای یک گُره ز عیال

Беқалилу касӣр ва бе амвол

بی‌قلیل و کثیر و بی‌اموال

Зан ба танҳо ба хона дар бгзошт

زن به تنها به خانه در بگذاشت

НФқти ҳеҷ неу раҳи бардошт

نفقت هیچ نی و ره برداشت

Мари варои фарду мумтаҳани бгзошт

مر ورا فرد و ممتحن بگذاشت

Буду нобӯд ӯ яке пиндошт

بود و نابود او یکی پنداشت

Бар таваккули зи неши раҳбар буд

بر توکّل ز نیش رهبر بود

Ки зи раззоқи хеши огаҳ буд

که ز رزّاق خویش آگه بود

Дар пас парда дошт анбозӣ

در پسِ پرده داشت انبازی

Ки варо буд бо худои розӣ

که ورا بود با خدا رازی

Ҷамъи гаштанди мардумон бар зан

جمع گشتند مردمان برِ زن

Шоди рафтанди ҷумла то дар зан

شاد رفتند جمله تا درِ زن

Ҳоли ваии сар ба сари бпрсиднд

حال وی سر به سر بپرسیدند

Чун варои фарду мумтаҳани диданд

چون ورا فرد و ممتحن دیدند

Дар раҳи панд ва насиҳҳат омӯзӣ

در ره پند و نصحت آموزی

Ҷумла гуфтанд баҳри дили сӯзӣ

جمله گفتند بهر دل سوزی

Шавҳарат чун бирафт зии Арафот

شوهرت چون برفت زی عرفات

Ҳеҷ бгзошти мари турои нФқот

هیچ بگذاشت مر ترا نفقات

Гуфт бгзошти розӣами зи худоӣ

گفت بگذاشت راضیم ز خدای

Онч ризқ манаст монад ба ҷой

آنچ رزق منست ماند به جای

Боз гуфтанд ризқ ту чандаст

باز گفتند رزق تو چندست

Ки дилат қонеъаст ва хурсандаст

که دلت قانع است و خرسندست

Гуфт чндонки умри мондстм

گفت چندانک عمر ماندستم

Ризқ ман кард ҷумла дар дастам

رزق من کرد جمله در دستم

Ин яке гуфт мендонӣ ту

این یکی گفت می‌ندانی تو

ӯ чаҳ донад зи зиндагонии ту

او چه داند ز زندگانی تو

Гуфт рӯзии даҳум ҳаме донад

گفت روزی دِهم همی داند

То буд рӯҳи ризқи нстонд

تا بُوَد روح رزق نستاند

Боз гуфтанд бе сабаби надиҳад

باز گفتند بی‌سبب ندهد

Ҳаргиз аз бидбни рутаби надиҳад

هرگز از بیدبُن رطب ندهد

Нест дунёи туро ба ҳеҷ сиблат

نیست دنیا ترا به هیچ سبیل

НФрстдти зи осмони занбил

نفرستدت ز آسمان زنبیل

Гуфт к-эй роятон шудаи тира

گفت کای رایتان شده تیره

Чанд гуед ҳарза бар хира

چند گویید هرزه بر خیره

Ҳоҷати онро буд сӯии занбил

حاجت آنرا بُوَد سوی زنبیل

Каш набошад замини касӣру қалил

کش نباشد زمین کثیر و قلیل

Осмону замин ба ҷумла варост

آسمان و زمین به جمله وراست

Ҳарчӣ худ хостаст ҳукм ӯ рост

هرچه خود خواستست حکم او راست

Бирасонад чунонкӣ худ хоҳад

برساند چنانکه خود خواهد

Гуҳи биафзояду гуҳии коҳад

گه بیفزاید و گهی کاهد

Аз таваккули нафаси ту чанд занӣ

از توکّل نَفَس تو چند زنی

Марди номӣ ва лек кам зи занӣ

مرد نامی و لیک کم ز زنی

Чун нае роҳрави ту чун мардон

چون نه‌ای راهرو تو چون مردان

Рӯи биомузи раҳравии зи занон

رو بیاموز رهروی ز زنان

Коҳилӣ пеша кардӣ эй тани зан

کاهلی پیشه کردی ای تن زن

Вои он мард кӯ камаст аз зан

وای آن مرد کو کمست از زن

Дили нигаҳдору нафас даст бидор

دل نگهدار و نفس دست بدار

Кин чу бозаст ва он чу бутемор

کین چو باز است و آن چو بوتیمار

То бидонҷо ки мо ва ту донад

تا بدانجا که ما و تو داند

Чун ҳамаи сӯхт ӯ ва ӯ монад

چون همه سوخت او و او ماند

Ақл кандар ҷаҳон чуну нарасад

عقل کاندر جهان چنو نرسد

Бирасад дар худ ва давр нарасад

برسد در خود و دور نرسد

Гӯши сар дуасту гӯш ишқ якеаст

گوشِ‌سر دو است و گوشِ عشق یکیست

Баҳраи ин ва он з баҳр шаккӣаст

بهرهٔ این و آن ز بهر شکیست

Бешумор ар чаҳ гӯши сари шунӯд

بی‌شمار ار چه گوش سر شنود

Гӯши дард аз яке хабари шунӯд

گوش درد از یکی خبر شنود

Бар ду сӯии сари он ду гӯш чу ню

بر دو سوی سر آن دو گوش چو نیو

Чаҳ кунӣ аз паии хурӯшу ғарив

چه کنی از پی خروش و غریو

Кӯдакии рӯи зи дев чашм бапуш

کودکی رو ز دیو چشم بپوش

То бннҳди сарати миёни ду гӯш

تا بننهد سرت میان دو گوش