Холи мо буд хасм ӯ ҳоле

خالِ ما بود خصم او حالی

Лек аз ҷумлаи хайрҳо холӣ

لیک از جمله خیرها خالی

Хол мишкӣн набӯд бар хуршед

خال مشکین نبود بر خورشید

Хол бар дида буд лек сипед

خال بر دیده بود لیک سپید

Онкии марди дҳо ва талбис аст

آنکه مرد دها و تلبیس است

Он таҳи хол ва на ъам ки Иблис аст

آن ته خال و نه عم که ابلیس است

Вонкаҳи хуоне кунун Муъовия аш

وانکه خوانی کنون معاویه‌اش

Дон ки дар ҳоўиаҳи сети зовия аш

دان که در هاویه‌ست زاویه‌اش

Шери ҳақи зин ҷаҳон бипарҳезад

شیر حق زین جهان بپرهیزد

Саг буд каз клиҷаҳи нгризд

سگ بود کز کلیجه نگریزد

Тобиш рӯҳ хоҳаду туфи садр

تابش روح خواهد و تفِ صدر

Рӯзи худ бадар хоҳаду шаби қадар

روز خود بدر خواهد و شب قدر

Онкии ҷузи аблаҳ ва мунофиқ нест

آنکه جز ابله و منافق نیست

Шарми махлуқу тарс холиқ нест

شرم مخلوق و ترس خالق نیست

Карда хасмон ӯ чаҳ банда чаҳ ҳур

کرده خصمان او چه بنده چه حر

Матбахи ӣнҷоу дӯзахи онҷои пар

مطبخ اینجا و دوزخ آنجا پر

Баҳр кардӣ ба зери чархи кабӯд

بهر کردی به زیر چرخ کبود

Кӣса бо коса пар тавонад буд

کیسه با کاسه پر تواند بود

Чаҳ хатар дорад оли бўсФён

چه خطر دارد آل بوسفیان

Ки бароранд номашон ба забон

که برآرند نامشان به زبان

Оли Марвону оли сифлаи зиёд

آل مروان و آل سفله زیاد

Ки нарафтанд ҷуз ба роҳи ъинод

که نرفتند جز به راه عناد

Бо алӣ кӣ буд мхни дӯст

با علی کی بود مخنّ دوست

Кӣ зубайри авом бобат ӯст

کی زُبیر عوام بابت اوست

Дар раҳи дайни як зиёд баданд

در ره دین یک زیاد بدند

Тоғёни ҳамчуи қавм од баданд

طاغیان همچو قوم عاد بدند

Давр давранд дар ниҳоду сиришт

دور دورند در نهاد و سرشت

Боғӣонаши зи боғҳои биҳишт

باغیانش ز باغهای بهشت

Дайни боғии миёни хавфу раҷо

دین باغی میان خوف و رجا

Тамаъи луқмаи дону бими қафо

طمع لقمه دان و بیم قفا

Ҳарки ӯ брълӣ бурун ояд

هرکه او برعلی برون آید

Рӯз маҳшар бигӯ ки чун ояд

روز محشر بگو که چون آید

Ҳарки бошад хавориҷу малъун

هرکه باشد خوارج و ملعون

Воҷиб онаст каш бирезӣ хӯн

واجب آنست کش بریزی خون

Пас ту гӯйӣ ки ҳзму ҳаламу виқор

پس تو گویی که حزم و حلم و وقار

Буд бо ҳолати Муъовияи ёр

بود با حالتِ معاویه یار

Бағӣ кардан бирав ҳалимӣ нест

بغی کردن برو حلیمی نیست

Алӣ озурдан аз ҳакимӣ нест

علی آزردن از حکیمی نیست

Кӣ буд он касе ҳаким ки ӯ

کی بُوَد آن کسی حکیم که او

Дар дукони димоғи шаш паҳлу

درِ دکان دماغ شش پهلو

Кунад аз баҳри лӯт ва бод бирават

کند از بهر لوت و باد بروت

Синаро ҳамчуи қалъаи аламут

سینه را همچو قلعهٔ الموت

Аз барои ду сайри равғани гов

از برای دو سیر روغن گاو

Меъда чун Асияи гулӯ чун нов

معده چون آسیا گلو چون ناو

Онкӣ бар Муртазо бурун ояд

آنکه بر مرتضی برون آید

Сӯии оқили эмом чун ояд

سوی عاقل امام چون آید

Мустафои гоҳ рафтан аз дунё

مصطفی گاه رفتن از دنیا

Чун басӣҷед манзили уқбо

چون بسیجید منزل عقبی

Ҷумлаи асҳоби мар варо гуфтанд

جمله اصحاب مر ورا گفتند

Ки чаҳ бгзоштӣ барошуфтанд

که چه بگذاشتی برآشفتند

Гуфт бгзоштми каломи аллٰаҳ

گفت بگذاشتم کلام‌اللّٰه

Итратамро накӯ кунед нигоҳ

عترتم را نکو کنید نگاه

Бози ёрон ки нойибон мананд

باز یاران که نایبان منند

Ҳама чун нур дидагон мананд

همه چون نورِ دیدگان منند

Онкии зи Иблиси ҳилаи ҷўидру ғдр

آنکه ز ابلیس حیله جویدر و غدر

ӯ мари Идрӣсро чаҳ донад қадар

او مر ادریس را چه داند قدر

На алӣ аз хасони забун будӣ

نه علی از خسان زبون بودی

Шер бо гови мяш чун будӣ

شیر با گاو میش چون بودی

Сӯрати маликро ки рӯҳ надошт

صورت ملک را که روح نداشت

Аз паии марди сӯратии бгзошт

از پی مرد صورتی بگذاشت

Малик маънӣ гирифт ва нек баранд

ملک معنی گرفت و نیک براند

Ояти азл хештан бархонад

آیتِ عزل خویشتن برخواند

Дили ҳрк аз муҳаббаташ холӣаст

دل هرک از محبتش خالیست

На диласт он ки зарқу мҳтолист

نه دلست آن که زرق و محتالیست

Дили он кӯ ба меҳр ӯ пайваст

دل آن کو به مهر او پیوست

Аз ъўонони рӯз ҳашар бараст

از عوانان روزِ حشر برست

Нашӯй ғофил аз банӣ ҳошим

نشوی غافل از بنی‌هاشم

Вази идоллٰаҳи фавқи аидиҳм

وز یداللّٰه فوق ایدیهم

Дод ҳақи шери ин ҷаҳони ҳама ро

داد حق شیر این جهان همه را

Ҷузи Фтомши надоди Фотима ро

جز فطامش نداد فاطمه را

Давр кард он ду габри нохуш ро

دور کرد آن دو گبر ناخوش را

Сайр кард он дўгўнаҳи оташ ро

سیر کرد آن دوگونه آتش را

На ғараз буд доъияи мардяш

نه غرض بود داعیهٔ مردیش

На ивази боиси ҷавонмардяш

نه عوض باعث جوانمردیش

Ҷониби ҳарки бо алӣ на накӯаст

جانب هرکه با علی نه نکوست

Ҳарки гӯ бош ман надорам дӯст

هرکه گو باش من ندارم دوست

Ҳарки ӯ бо алӣаст дайн май дон

هرکه او با علیست دین می‌دان

Варна чун нақши поргин май дон

ورنه چون نقش پارگین می‌دان

Хол мо дод баҳри дунё ро

خال ما داد بهر دنیا را

Заҳри мари нури чашми Заҳро ро

زهر مر نورِ چشم زهرا را

Ҳркрои хол аз ин шумор буд

هرکرا خال از این شمار بود

Мари варо бо алӣ чикор буд

مر ورا با علی چکار بود

Гар ҳамеи хол боядат ночор

گر همی خال بایدت ناچار

Пӯри бўбкрро ба холи ингор

پور بوبکر را به خال انگار

Оиша ба буд зи хоҳар ӯ

عایشه به بود ز خواهر او

Холи мо ба буд бародар ӯ

خال ما به بُوَد برادر او

ҲФсаҳу зайнабу дуюми зайнаб

حفصه و زینب و دویم زینب

Онкӣ ӯро хзимаҳ будаш аб

آنکه او را خُزیمه بودش اب

Бози маймуна буду райҳона

باز میمونه بود و ریحانه

Ки шуд оростаи бадви хона

که شد آراسته بدو خانه

Чун фитодӣ ба духти бўсФён

چون فتادی به دخت بوسفیان

Ки азуи гашти хонадони вайрон

که ازو گشت خاندان ویران

Ин ҳамаи ҷуфт Мустафо буданд

این همه جفت مصطفی بودند

Ҷумлагии модарон мо буданд

جملگی مادران ما بودند

Ҳарякиро бародарон буданд

هریکی را برادران بودند

Мустафоро басон ҷон буданд

مصطفی را بسان جان بودند

Аз чаҳ махсӯс шуд ба холии мо

از چه مخصوص شد به خالی ما

Ибни Сафёни зиёни ҳолеи мо

ابن سفیان زیان حالی ما

эй сенаеи сухани дарози макаш

ای سنایی سخن دراز مکش

Кӯтаҳӣ ба зи қиссаи нохуш

کوتهی به ز قصّهٔ ناخوش

Ҷой ттўил нест дар гуфтор

جای تطویل نیست در گفتار

Ихтисори андарин сухани пеши ор

اختصار اندرین سخن پیش آر

Бигузар аз гуфтугӯии беҳуда

بگذر از گفتگوی بیهوده

То шӯии солу моҳи осӯда

تا شوی سال و ماه آسوده

эй сенае бигӯӣ хуби сухан

ای سنایی بگوی خوب سخن

Дар санои гузидаи мейри ҳасан

در ثنای گزیده میر حسن

Қурраи алъайн мстФоӣ гузин

قرة‌العین مصطفای گزین

Шоҳи ислому шаръу хусрави дайн

شاه اسلام و شرع و خسرو دین