Бар ниҳодаи зи баҳри тоҷи қадам

بر نهاده ز بهر تاج قدم

Пой бар фарқи оламу одам

پای بر فرق عالم و آدم

Ду ҷаҳони пеши ҳимматаш ба ду ҷӯ

دو جهان پیش همتش به دو جو

Сари мозоғ ва мотғӣ бишинав

سِرّ مازاغ و ماطغی بشنو

Пой ӯ тоҷи фарқ одам шуд

پای او تاج فرق آدم شد

Даст ӯ рукни илм олам шуд

دست او رکن علم عالم شد

Боргирши сӯии абади миъроҷ

بارگیرش سوی ابد معراج

Нардбонаши сӯии азали минҳоҷ

نردبانش سوی ازل منهاج

Гуфт субҳонаши алзии асрӣ

گفت سبحانش الذی اسری

Шудаи зонҷо ба мақсади ақсо

شده زانجا به مقصدِ اقصی

Дар шаб аз масҷиди ҳаром ба ком

در شب از مسجد حرام به کام

Рафтау дидау омада ба мақом

رفته و دیده و آمده به مقام

Бинмуда бадви аёни мавло

بنموده بدو عیان مولی

Ояи алсғрӣу ояи алкбрӣ

آیة‌الصغری و آیة‌الکبری

Ёфта ҷои хоҷаи уқбо

یافته جای خواجهٔ عقبی

Қуббаи қурбу лайлаи алқрбӣ

قبّهٔ قرب و لیلة‌القربی

Шуда аз сахра то сӯии рФрФ

شده از صخره تا سوی رفرف

Қоби қавсин лутф карда ба каф

قاب قوسین لطف کرده به کف

Гуфта ва ҳам шунидау омадаи боз

گفته و هم شنیده و آمده باز

Ҳам дар он шаб ба ҷойгоҳи намоз

هم در آن شب به جایگاه نماز

Қомати арш бо ҳамаи шарафаш

قامت عرش با همه شرفش

Заррае пеши зрўаҳи шарафаш

ذره‌ای پیش ذروهٔ شَرفش

Барниҳода худоӣ дар миъроҷ

برنهاده خدای در معراج

Бар сари зотш аз лъмрки тоҷ

بر سرِ ذاتش از لعمرک تاج

Бо Фтрзии дили табоҳи крост

با فترضی دلِ تباه کراست

Бо лъмрки ғами гуноҳи крост

با لعمرک غم گناه کراست

Шуда аз фар ӯ ба фазлу назар

شده از فرّ او به فضل و نظر

Хоки одами зи офтобаши зар

خاک آدم ز آفتابش زر

Зода аз икдгр ба илм ва ба дам

زاده از یکدگر به علم و به دم

Одам аз Аҳмади Аҳмад аз одам

آدم از احمد احمد از آدم

Ғарази олами одам аз аввал

غرض عالم آدم از اوّل

Ғараз аз одами Аҳмади мурсал

غرض از آدم احمدِ مرسل

Аз пай ӯ замонаро пайванд

از پی او زمانه را پیوند

Ба сар ӯ худоиро савганд

به سر او خدای را سوگند

Дар ӯ бӯда ҷои рӯҳи алқудс

درِ او بوده جای روح‌القدس

Пой ӯ саҷдаи ҷои рӯҳи алқудс

پای او سجده جای روح‌القدس

Гар на аз баҳри ъз ӯ будӣ

گر نه از بهر عِزّ او بودی

Дили хоки ин камол нанамудӣ

دل خاک این کمال ننمودی

Халқ ӯ мояи рӯҳи ҳайвон ро

خلق او مایه روح حیوان را

Халқ ӯ дояи нафаси инсон ро

خلق او دایه نفس انسان را

Карда ноҳид аз ғамаши тавбих

کرده ناهید از غمش توبیخ

Хондаи таърихи ҳайбаташи миррӣх

خوانده تاریخ هیبتش مرّیخ

Бӯда брҷис чун дабир ӯ ро

بوده برجیس چون دبیر او را

Чун камони хами гирифтаи тир ӯ ро

چون کمان خم گرفته تیر او را

Чашми ҷамшеди монда дар абрӯаш

چشم جمشید مانده در ابروش

Қурси хуршеди муҳраи гесуаш

قرص خورشید مهرهٔ گیسوش

Ранги рухсораи Зуҳали комаш

رنگ رخسارهٔ زحل کامش

Нақши пешонии қамари номаш

نقش پیشانی قمر نامش

Шарафи аҳли ҳашари фитрокаш

شرفِ اهلِ حشر فتراکش

Лавҳи маҳфӯзи малики идрокаш

لوح محفوظ ملک ادراکش

Бӯда дар мактаби ҳакиму алӣам

بوده در مکتب حکیم و علیم

Лавҳи маҳфӯз бар канори муқӣм

لوحِ محفوظ بر کنار مقیم

Ҷисм ва ҷон карда дар хазонаи роз

جسم و جان کرده در خزانهٔ راز

Пеши миҳроби абрӯонаши намоз

پیش محراب ابروانش نماز

Наъти рӯйиши з волзҳӣ омад

نعت رویش ز والضّحی آمد

Сифати зулфи азо сҷӣ омад

صفت زلف اذا سجی آمد

Бӯда мақсӯди офариниш ӯ

بوده مقصود آفرینش او

Анбиёро нишони бениш ӯ

انبیا را نشان بینش او

Ёфта баҳри пои хоҷаи дайн

یافته بهر پای خواجهٔ دین

Зинати шери чарху гови замин

زینت شیر چرخ و گاو زمین

Пеш аз ислом дар бдоити хеш

پیش از اسلام در بدایت خویش

Дев каш бӯда дар вилояти хеш

دیو کُش بوده در ولایت خویش

Карда дар кӯии ошиқӣ бар бод

کرده در کوی عاشقی بر باد

Ҷону дилро ба меҳри эминаи шод

جان و دل را به مهر ایمنه شاد

Давлаташ чун гузошт улё ро

دولتش چون گذاشت علیا را

Роҳбар буд мари бҳиро ро

راهبر بود مر بُحیرا را

Эминаи ғофил аз чунон дарӣ

ایمنه غافل از چنان دُرّی

Даҳри нодидаи он чунон ҳурӣ

دهر نادیده آن چنان حُرّی

Вази ҳалима Фтом ёфта ӯ

وز حلیمه فطام یافته او

Дар мамолик низом ёфта ӯ

در ممالک نظام یافته او

Варна нагузоштяш ҷустани дайн

ورنه نگذاشتیش جستن دین

Бардаи эмина ба рӯҳи амин

بردهٔ ایمنه به روح امین

Гашта Аммони варои аду дар роҳ

گشته عَمّان ورا عدو در راه

Вази бузургяш ношудаи огоҳ

وز بزرگیش ناشده آگاه

Қулзум дайн нашуд ба ҷзр ва ба мад

قلزم دین نشد به جزر و به مد

Давлатии ҷуз ба давлати Аҳмад

دولتی جز به دولت احمد

Чун бад-ӣни ҷойгаҳ сафар карда

چون بدین جایگه سفر کرده

Хоки он ҷой бо худ оварда

خاک آن جای با خود آورده

Хӯрда бо об ва пок бинишаста

خورده با آب و پاک بنشسته

Зоби гардиш чу осмони шаста

زآب گردش چو آسمان شسته

Хок ӯ бӯда оби таҷредаш

خاک او بوده آب تجریدش

Сафари дили мақоми тавҳидаш

سفرِ دل مقام توحیدش

Боди бади қасди ҷонаши нокарда

باد بد قصد جانش ناکرده

Оби ғурбати забонаши нокарда

آب غربت زبانش ناکرده

Хотами шаръи хотамат дар Фм

خاتم شرع خاتمت در فم

Сидқи аллоҳи бнштаҳ бар хотам

صدق‌الله بنشته بر خاتم