Чун хирад дар лабат ба ҷон нагарм

چون خرد در لبت به جان نگرم

Чун қалам бар хатат ба ҷони гузарам

چون قلم بر خطت به جان گذرم

Оинаи равшанӣ ба дасти хирад

آینهٔ روشنی به دست خرد

Кас дар он рӯй дам наёрад зад

کس در آن روی دم نیارد زد

Пеши ту чун синони камари бандам

پیش تو چون سنان کمر بندم

Хӯн ҳаме гарем ва ҳаме хандам

خون همی گریم و همی خندم

Ҳамчуи чанг ар дар ҳавоати занам

همچو چنگ ار درِ هوات زنم

Расани андари гулӯи навоти занам

رسن اندر گلو نوات زنم

Хоҷаи огаҳ ки роз мутлақ гуфт

خواجه آگه که راز مطلق گفت

Расани андари гулӯ аноолҳқ гуфт

رسن اندر گلو اناالحق گفت

Конкаҳ аз бим нафас бигурезад

کانکه از بیم نفس بگریزد

Ишқ бо хӯн дил даромезад

عشق با خونِ دل درآمیزد

Ҳрзи хоҷаи пас аз фироқи таниш

حرز خواجه پس از فراق تنش

Васли ҳақ буд ҷумлаи суханаш

وصل حق بود جملهٔ سخنش

Пуштро рӯй бошу хираи мҷаҳ

پشت را روی باش و خیره مجه

Бар сари дори даст ва пой манеҳ

بر سرِ دار دست و پای منه

Зонка дар клмни румузи азал

زانکه در کلمن رموز ازل

Хосса онгаҳ ки ҷон шунид ғазал

خاصه آنگه که جان شنید غزل

Ҳақ чу мари хоҷаро падед омад

حق چو مر خواجه را پدید آمد

Пурҳи рамзро калид омад

پرهٔ رمز را کلید آمد

Аз нахуст овареда ин пайғом

از نخست آوریده این پیغام

Ба пасини офарӣдаи ин худ ком

به پسین آفریده این خود کام

Бози пас мондае зи пеши аҷал

باز پس مانده‌ای ز پیش اجل

Пасу пешати гирифтаи ҳирсу амл

پس و پیشت گرفته حرص و امل

Аз паии нон ва об монадӣ боз

از پی نان و آب ماندی باز

Дар ҳиҷоби ниёзи тан чу пиёз

در حجاب نیاز تن چو پیاز

Чаҳ аФгнии тухми ҳирсу озу ниёз

چه افگنی تخم حرص و آز و نیاز

Дар гули дил ки ози норади ноз

در گِل دل که آز نارد ناز

Кандарин хрсрои пўиии ту

کاندرین خرسرای پویی تو

Ба чаҳ Монӣ маро нагӯйӣ ту

به چه مانی مرا نگویی تو

Гар ба об ва ба нон бимонадӣ боз

گر به آب و به نان بماندی باز

Чакании тухми хашму шаҳвату оз

چکنی تخم خشم و شهوت و آز

Кончаҳи шурии з нах кунад маҳлуҷ

کانچه شوری ز نخ کند محلوج

Вончаҳтарӣ туро кунад мафлуҷ

وآنچه تری ترا کند مفلوج

Ту бипарҳез аз ин ғурури фалак

تو بپرهیز از این غرور فلک

Ки надории сари мурӯри фалак

که نداری سرِ مرور فلک

Кандарин ҳуҷра бар тану дилу ҷон

کاندرین حجره بر تن و دل و جان

Об аз он гашт бар хиради товон

آب از آن گشت بر خرد تاوان

Кунҷидӣ гар диҳад турои гардун

کنجدی گر دهد ترا گردون

Дбаҳ эй бнддти сабк бар кун

دبه‌ای بنددت سبک بر کون

Ки тавонад ки донаи кунҷид

که تواند که دانهٔ کنجد

Дар дбаҳи равғании ду ман гунҷад

در دبهٔ روغنی دو من گنجد

Ҷону дайнат ба қаҳр бастанд

جان و دینت به قهر بستاند

Гар турои дил ба хештан хонд

گر ترا دل به خویشتن خواند

Нест бе ранҷи роҳати дунё

نیست بی‌رنج راحتِ دنیا

Хунаки онкас ки кард ҳар ду раҳо

خنک آنکس که کرد هر دو رها