Хандаи ҳарзаи кори ғмр буд

خندهٔ هرزه کار غُمر بود

Хандаи барқро чаҳ умр буд

خندهٔ برق را چه عُمر بود

Бехи умрат замона барканда

بیخ عمرت زمانه برکنده

Чун ҳамаи аблаҳони туу ханда

چون همه ابلهان تو و خنده

Онкиро лаҳаду ҳуфраи канда буд

آنکه را لحد و حفره کنده بُوَد

Мари варои худ чаҳ ҷои ханда буд

مر ورا خود چه جای خنده بُوَد

Макун эй дӯст дар сарои амал

مکن ای دوست در سرای عمل

Ақлро харҷ дар ғурури амл

عقل را خرج در غرور امل

На чу мардӣ намонад буиу гор

نه چو مُردی نماند بوی و گار

Пас ту ингори мардӣ он бигзор

پس تو انگار مُردی آن بگذار

Моҳи нави пару бол ту барканд

ماه نو پرّ و بال تو برکند

Пас ту бар ма маханд бар худ ханд

پس تو بر مه مخند بر خود خند

Ҳар шабии кони замона бар ту шимурд

هر شبی کان زمانه بر تو شمرد

Рӯз аз зиндагонии ту бабрад

روز از زندگانی تو ببرد

Дар рухи моҳи нав касе хандад

در رخ ماه نو کسی خندد

Ки азуи суд музд барбандад

که ازو سود مزد بربندد

Пас ту борӣ чаро нигареи хӯн

پس تو باری چرا نگریی خون

Кати азу ҷон камасту доми афзӯн

کت ازو جان کمست و دام افزون

Ғофилони хуфтаи зиракони нолон

غافلان خفته زیرکان نالان

Хар ба нолши сазотар аз полон

خر به نالش سزاتر از پالان

Оқилонро чу рӯз маълум аст

عاقلان را چو روز معلوم است

Ки шабу рӯз ғофилон шавам аст

که شب و روز غافلان شوم است

Сол чун марҳалаасту маи фарсанг

سال چون مرحله است و مه فرسنگ

Рӯзу шаби коми захму арсаи танг

روز و شب کام زخم و عرصهٔ تنگ

Чун ба манзил расед мард аз роҳ

چون به منزل رسید مرد از راه

Аз раҳи рафта пас шавад огоҳ

از ره رفته پس شود آگاه

Бози пас худ наёяд ончии гузашт

باز پس خود نیاید آنچه گذشت

Дарҷи аъмори ту замон бинвишт

درج اعمار تو زمان بنوشت

Бо ту сад дарҷ дар носуфта

با تو صد دُرج دُرّ ناسفته

Хонаи пари дузд ва ту хўшки хуфта

خانه پر دزد و تو خوشک خفته

Умри кӯтаҳ чу умри мӯру магас

عمر کوته چو عمر مور و مگس

Амли афзӯни зи умри даҳ кргс

اَمَل افزون ز عمر ده کرگس

Дар раҳи дайн шудаи қалили амал

در ره دین شده قلیل عمل

Баҳри дунё шудаи тавили амл

بهر دنیا شده طویل اَمَل

Маҳаллии кони аҷал наад чаҳ буд

محلی کان اجل نهد چه بُوَد

?умлаи кони з ҳал диҳад чаҳ буд

املی کان ز حل دهد چه بُوَد

Ки буд ғофил аз қазои аҷал

که بود غافل از قضای اجل

Кӯтаҳи андешаи дарози амл

کوته اندیشهٔ دراز امل

Нхрнд аз барои суду зиён

نخرند از برای سود و زیان

Таби ларзаи бнсиаҳи кафшгарон

تب لرزه بنسیه کفشگران

Халқӣ аз умри худ шудаи маъзул

خلقی از عمر خود شده معزول

Ту бад-ӣни умри мухтасари машғӯл

تو بدین عمر مختصر مشغول

Ту ҳамеи ранҷи дил ба ҷони бихарӣ

تو همی رنج دل به جان بخری

Хашмат ояд чу гӯямат ки харӣ

خشمت آید چو گویمت که خری

Бо қаноати каш ар кашии ғаму ранҷ

با قناعت کش ار کشی غم و رنج

Варна бигузар зи ақлу ишқи алФнҷ

ورنه بگذر ز عقل و عشق الفنج