Он шунидӣ ки зоҳидии озод
آن شنیدی که زاهدی آزاد
Рафт рӯзӣ ба ҷониби Бағдод
رفت روزی به جانب بغداد
То сӯии хона худоӣ шавад
تا سوی خانهٔ خدای شود
Ба сӯии халқи нек рой шавад
به سوی خلق نیک رای شود
Халқи гашт аз қудуми зоҳиди шод
خلق گشت از قدوم زاهد شاد
Зонкаҳ буд ӯ ба панд додани род
زآنکه بود او به پند دادن راد
Гуфт ҳаркаси сдоду сират ӯ
گفت هرکس سداد و سیرت او
Вони вараъ ва он накӯи сарират ӯ
وآن ورع و آن نکو سریرت او
Гуфт мأмўн ки ин чунин дайндор
گفت مأمون که این چنین دیندار
Дид бояд марои ҳамеи ночор
دید باید مرا همی ناچار
Ҳоҷиби хосро ҳамон соъат
حاجب خاص را همان ساعت
БФрстод аз паии даъват
بفرستاد از پی دعوت
Кард ҳаркас ба марди дайни ибром
کرد هرکس به مرد دین ابرام
То бар мейр дар шавад ба салом
تا بَرِ میر در شود به سلام
Рафт зоҳид бар Халифаи фароз
رفت زاهد بَرِ خلیفه فراز
Мейр мأмўн накард қиссаи дароз
میر مأمون نکرد قصّه دراز
Гуфт шод омадӣ Аё зоҳид
گفت شاد آمدی ایا زاهد
Марҳабои марҳабо Аё обид
مرحبا مرحبا ایا عابد
Гуфт зоҳиди ним хато гуфтӣ
گفت زاهد نیم خطا گفتی
Нест дар табъи ман чунин зафтӣ
نیست در طبع من چنین زفتی
Дон ки зоҳиди яқини туе на манам
دان که زاهد یقین تویی نه منم
Бишинаву ёдгири ту суханам
بشنو و یادگیر تو سخنم
Ту ба зоҳиди маро хитоб макун
تو به زاهد مرا خطاب مکن
Хонаи дайни ман хароб макун
خانهٔ دین من خراب مکن
Гуфт мأмўн ки шарҳи гӯии ин ро
گفت مأمون که شرح گوی این را
Ҳоҷатаст ин ҳадиси таъйин ро
حاجت است این حدیث تعیین را
Гуфт зоҳиди ту ин наме доне
گفت زاهد تو این نمیدانی
Чун ба беҳудаи зоҳидами хуоне
چون به بیهوده زاهدم خوانی
Арза карданд бар ман ин ?дане
عرضه کردند بر من این دنیی
Бар сиррӣ дод хулд бо уқбо
بر سری داد خلد با عقبی
Мари марои ҷумла дар канори ниҳод
مر مرا جمله در کنار نهاد
Як замон ?дане ам наомад ёд
یک زمان دنییام نیامد یاد
наменахоҳам ним бидон моил
می نخواهم نیم بدان مایل
Кардаам ҳуби он зи дили зоил
کردهام حبّ آن ز دل زایل
Нест як зарраи пеши ман кунин
نیست یک ذرّه پیش من کونین
Кардаам фориғ аз ҳамаи айнин
کردهام فارغ از همه عینین
Беш аз ин ҳардуи ман ҳамеи талабам
بیش از این هردو من همی طلبم
Аз пай ҷуст ӯст ин тарабам
از پی جست اوست این طربم
Зоҳидии мари турои мусаллами гашт
زاهدی مر ترا مسلّم گشت
Ки ба дунёи дили ту бе ғами гашт
که به دنیا دل تو بیغم گشت
Шодмонии бад-ӣни қадари ?дане
شادمانی بدین قدر دنیی
Ёди нораии зи ҷинату уқбо
یاد ناری ز جنّت و عقبی
Ки бад-ӣни қадари ту зи хурсандӣ
که بدین قدر تو ز خرسندی
Ба амоне бимонада дар бандӣ
به امانی بمانده در بندی
Гашти мأмўни хаҷал аз ин гуфтор
گشت مأمون خجل از این گفتار
Дод бар аҷзи хештани иқрор
داد بر عجز خویشتن اقرار
Ҳарки ӯ бандаи гашти ?дане ро
هرکه او بنده گشت دنیی را
Сайд шуд мари балоу блўӣ ро
صید شد مر بلا و بلوی را
Дайн ба ?данеи мада ки дармонӣ
دین به دنیی مده که درمانی
Сайдро чун сегон кҳдонӣ
صید را چون سگان کهدانی