Пайғом рӯй ту чу ббрднди моҳ (ро )

پیغام روی تو چو ببردند ماه (را)

Ма гуфт ман раиятами он подшоҳ ро

مه گفت من رعیتم آن پادشاه را

Холати муҳӣт марказ лутфаст ва равшанаст

خالت محیط مرکز لطفست و روشنست

Кин нуқта нест доира рӯй моҳ ро

کین نقطه نیست دایره روی ماه را

Баҳри сипеди рӯеи ҳасанат ниҳода анд

به هر سپید رویی حسنت نهاده‌اند

Бар рӯй лолаи ранги ту холи сиёҳ ро

بر روی لاله رنگ تو خال سیاه را

Дасторам аз серуми бқдми дрФтд чу ту

دستارم از سرم به قدم درفتد چو تو

Бар фарқи рост каж наҳй эй ҷони кулоҳ ро

بر فرق راست کژ نهی ای جان کلاه را

Хуршед рӯй равшани ту ҳамчуи офтоб

خورشید روی روشن تو همچو آفتاب

Бишикаст пушти ин маи анҷуми сипоҳ ро

بشکست پشت این مه انجم سپاه را

Дар гулшани ҷамоли ту рӯй ту он гул аст

در گلشن جمال تو روی تو آن گل است

Каз акси худ чу лола кунад ҳар гиёҳ ро

کز عکس خود چو لاله کند هر گیاه را

Дар аҳди хӯбии ту ҷавонона ме хӯрд

در عهد خوبی تو جوانانه مِیْ خورد

Он зоҳидӣ ки пер буд хонақоҳ ро

آن زاهدی که پیر بود خانقاه را

Аз ишқат оҳ менакунам зонкаҳ дар дилам

از عشقت آه می‌نکنم زآنکه در دلم

Шавқи ту отшист ки май сӯзади оҳ ро

شوق تو آتشیست که می‌سوزد آه را

Фардо ки аҳл ҳашар бихонанд ҳарфи ҳарф

فردا که اهل حشر بخوانند حرف حرف

Ин рӯзномаи бмъосии табоҳ ро

این روز نامه به معاصی تباه را

Моро чаҳ ғам ки аз қабл ошиқони худ

ما را چه غم که از قبل عاشقان خود

Рӯй ту узр гуфт ҳазорон гуноҳ ро

روی تو عذر گفت هزاران گناه را

Гар чокари ту (ро ? ) бғломӣ кунад қабул

گر چاکر تو (را؟) به غلامی کند قبول

Банда кунам ҳазор чу слҷўқшоаҳ ро

بنده کنم هزار چو سلجوقشاه را

Бо ошиқи ту халқи дроФоқ гӯ мабош

با عاشق تو خلق در آفاق گو مباش

Чун дона ҳосиласт нахоҳем коҳ ро

چون دانه حاصلست نخواهیم کاه را

Сайф аз паии ризоӣ ту гуяд санои ту

سیف از پی رضای تو گوید ثنای تو

Подош аз ту бад набӯд никхўоаҳ ро

پاداش از تو بد نبود نیکخواه را

Бечораи ҳеҷ суд надорад зшъри худ

بیچاره هیچ سود ندارد ز شعر خود

Азоби хеши фоида ӣӣ нест чоҳ ро

از آب خویش فایده‌ای نیست چاه را

эй дидаи вари назари брх дайгарӣ макун

ای دیده‌ور نظر به رخ دیگری مکن

( он рӯй байн ки ҳасан бапушед моҳро )

(آن روی بین که حسن بپوشید ماه را)