Зиҳӣ бо сӯрати хубати таъаллуқи аҳли маънӣ ро

زهی با صورت خوبت تعلق اهل معنی را

зи нақш рӯй ту зинати нгорстони ?дане ро

ز نقش روی تو زینت نگارستان دنیی را

Дарин вайрона қолаб надорад ҷонами оромӣ

درین ویرانه قالب ندارد جانم آرامی

Ки дил барадӣ бидон сӯрати саросари аҳли маънӣ ро

که دل بردی بدان صورت سراسر اهل معنی را

Маро рӯй ту маҳбӯбаст ҳамчун моли қорун ро

مرا روی تو محبوبست همچون مال قارون را

Марои васл ту матлӯбаст чун дидори Мӯсо ро

مرا وصل تو مطلوبست چون دیدار موسی را

Ҳаме хоҳам ки дидорати бубинам дам бидам локин

همی خواهم که دیدارت ببینم دم بدم لکن

Ман мискин агар таврам чаҳ тоби орми таҷаллӣ ро

من مسکین اگر طورم چه تاب آرم تجلی را

Дил мурда кунад зиндаи аҳодӣси ту , пиндорам

دل مرده کند زنده احادیث تو، پندارم

Лаби ту дар нафас дорад дами эҳёии исо ро

لب تو در نفس دارد دم احیای عیسی را

Ман саргашта мехоҳам ки бӯсами хоки пои ту

من سرگشته می خواهم که بوسم خاک پای تو

Далерии байн ки то ин ҳади расонидами тмнӣ ро

دلیری بین که تا این حد رسانیدم تمنی را

Азин пас ҳамчу қлошон бапушам ҷомаи тақво

ازین پس همچو قلاشان بپوشم جامه تقوی

Ки ҳукми қозии ишқат қалам бишикаст фатво ро

که حکم قاضی عشقت قلم بشکست فتوی را

Бъҳд чун манӣ пар шуд ҷаҳон аз гуфту гӯии ту

بعهد چون منی پر شد جهان از گفت و گوی تو

Ки аз ашъор маҷнӯнаст шӯҳрати ҳасани Лайлӣ ро

که از اشعار مجنونست شهرت حسن لیلی را

Маро эй дӯст аз душман набошед бим дар ишқат

مرا ای دوست از دشمن نباشید بیم در عشقت

Ки аз бод хазон набӯд зиёни мари шохи тӯбо ро

که از باد خزان نبود زیان مر شاخ طوبی را

Сари дунёии дун бе ту надорад сайфи фарғонӣ

سر دنیای دون بی تو ندارد سیف فرغانی

Ки ошиқ бе ту напасандад сарои бустони уқбо ро

که عاشق بی تو نپسندد سرا بستان عقبی را

Бензади сайфи фарғонӣ чаҳ бошад ? зулмати ободӣ ,

بنزد سیف فرغانی چه باشد؟ ظلمت آبادی،

Агар ( дар ) равза нанамое бмои нури таҷаллӣ ро

اگر (در) روضه ننمایی بما نور تجلی را