Маро ки рӯй ( ту ) бояд бглстон чаҳ кунам

مرا که روی (تو) باید بگلستان چه کنم

зи боғу сабза чаҳ ояд , бабўсатон чаҳ кунам

ز باغ و سبزه چه آید، ببوستان چه کنم

Гарми зи суҳбати ҷонон бостин ронанд

گرم ز صحبت جانان بآستین رانند

Ниҳодаам сари хизмат бар остон , чаҳ кунам

نهاده ام سر خدمت بر آستان، چه کنم

Чу дил набошаду дилбар буд бадаст хушаст

چو دل نباشد و دلبر بود بدست خوشست

Кунун ки дилбар ва дил рафт ин замон чаҳ кунам

کنون که دلبر و دل رفت این زمان چه کنم

Ҳар ончии тоқати ман буд кардам андари ишқ

هر آنچه طاقت من بود کردم اندر عشق

Вале зи дӯсти сабурӣ наме тавон , чаҳ кунам

ولی ز دوست صبوری نمی توان، چه کنم

Дилами бхўост ки ҷонро фидоӣ дӯст кунад

دلم بخواست که جان را فدای دوست کند

Валек лоиқи он дӯст нест ҷон , чаҳ кунам

ولیک لایق آن دوست نیست جان، چه کنم

Бхўости ҷони зи ман ва боз гуфт бахшедам

بخواست جان ز من و باز گفت بخشیدم

Маро чу суд надорад турои зиён , чаҳ кунам

مرا چو سود ندارد ترا زیان، چه کنم

Чу гуфтамаш ки биё назд ман замонӣ , гуфт

چو گفتمش که بیا نزد من زمانی، گفت

Ки ман бҳкми рқибонм эй фалон , чаҳ кунам

که من بحکم رقیبانم ای فلان، چه کنم

Гарм бадаст фитад он шкрстони рӯзӣ

گرم بدست فتد آن شکرستان روزی

Змн мапурс ки бо он лабу даҳон чаҳ кунам

زمن مپرس که با آن لب و دهان چه کنم

Шикоятами зи фироқи вай ихтиёрӣ нест

شکایتم ز فراق وی اختیاری نیست

Вале хамӯш намемондам забон , чаҳ кунам

ولی خموش نمی ماندم زبان، چه کنم

зи кӯй ӯ нарӯм ҳамчуи сайфи фарғонӣ

ز کوی او نروم همچو سیف فرغانی

Ббоғ кардам баҳри гули ошён , чаҳ кунам

بباغ کردم بهر گل آشیان، چه کنم

Биёади ҷонон то зиндаам ҳамин гӯям

بیاد جانان تا زنده ام همین گویم

Маро ки ( рӯй ту ) бояд бглстон чаҳ кунам

مرا که (روی تو) باید بگلستان چه کنم