эй боғи некуии гул рӯй туро чаман

ای باغ نیکویی گل روی تو را چمن

Гул дар чамани даридаи зи шавқи ту перҳан

گل در چمن دریده ز شوق تو پیرهن

Зинда диласт мурдаи ишқи ту дар лаҳад

زنده‌دل است مردهٔ عشق تو در لحد

Ҷон парвараст куштаи теғи ту дар кафан

جان‌پرور است کشتهٔ تیغ تو در کفن

Мо бе ту ҳамчуи мурғ ба дом андарем ва ту

ما بی‌تو همچو مرغ به دام اندریم و تو

Дар боғ май хиром чу товус дар чаман

در باغ می‌خرام چو طاووس در چمن

Дар зери поят аз арақ рӯй хуби хеш

در زیر پایت از عرق روی خوب خویش

Насрини гулоби рехта бар барги Настаран

نسرین گلاب ریخته بر برگ نسترن

Хуй бар рухи ту эй гул аз андоми ту хаҷал

خوی بر رخ تو ای گل از اندام تو خجل

Гӯйӣ ки қатраҳои гулобаст бар саман

گویی که قطره‌های گلاب است بر سمن

Хубони рӯзгор ба пеши ту эй нигор

خوبان روزگار به پیش تو ای نگار

Чун анҷуманд пеши мае бадари анҷуман

چون اَنجُمند پیش مه ای بَدرِ انجمن

Райҳон чу бехи худ ба замини сари фурӯи барад

ریحان چو بیخ خود به زمین سر فرو برد

Фардо ки ту бунафшаи барории зи ёсуман

فردا که تو بنفشه برآری ز یاسمن

Гар бӯсае аз он лаб мегаван расад ба сайф

گر بوسه‌ای از آن لب میگون رسد به سیف

Маст аз нишот рақс кунад рӯҳ дар бадан

مست از نشاط رقص کند روح در بدن

Васли ман ва ту дайр муяссар шавад аз онк

وصل من و تو دیر میسر شود از آنک

Ҳарҷо ту омадӣ биравам ман зи хештан

هرجا تو آمدی بروم من ز خویشتن