Ҳамаи ҷон ва диласт дилбари ман

همه جان و دلست دلبر من

Гарчи нагузошт ҷону дил бар ман

گرچه نگذاشت جان و دل بر من

Дили зи равзан чу гирд берун шуд

دل ز روزن چو گرد بیرون شد

Кӯ чу бод андар омад аз дар ман

کو چو باد اندر آمد از در من

Мурғи шавқаши маро чу дона бихӯрад

مرغ شوقش مرا چو دانه بخورد

Бози меҳраш ҳаме кунад пари ман

باز مهرش همی کند پر من

зи абрӯӣ чун камони хаданги мижа

ز ابروی چون کمان خدنگ مژه

Рост чун кард дар баробари ман

راست چون کرد در برابر من

Илми сабр бар замини андохт

علم صبر بر زمین انداخت

Дил ки ӯ буд қалби лашкари ман

دل که او بود قلب لشکر من

эй ғамати хоки кӯйро ҳар шаб

ای غمت خاک کوی را هر شب

Об дода зи дидатар ман

آب داده ز دیده تر من

Хомии ман нигар ки дар ҳавасат

خامی من نگر که در هوست

Дег савдост косаи сари ман

دیگ سوداست کاسه سر من

Ман хатиби санои ҳасани туам

من خطیب ثنای حسن توام

На фалаки пойҳои минбари ман

نه فلک پایهای منبر من

Ҳамчуи оташ ҳрончаҳ дид бсухт

همچو آتش هرآنچه دید بسوخت

Авди ғам дар дил чу миҷмари ман

عود غم در دل چو مجمر من

Мисри ҷомеъи манам ғамони туро

مصر جامع منم غمان ترا

Ашк ва шеъраст нилу шукри ман

اشک و شعرست نیل و شکر من

То ман аз маҷлиси ту давр шудам

تا من از مجلس تو دور شدم

Пар шуд аз хӯни дидаи соғари ман

پر شد از خون دیده ساغر من

Гўиё чун бришм чангаст

گوییا چون بریشم چنگست

Ҳар раҳгии баҳри нола дар бар ман

هر رگی بهر ناله در بر من

Гар касе аз ту ҳоли ман пурсад

گر کسی از تو حال من پرسد

Ту бигӯ эй бғмзаҳи дилбари ман

تو بگو ای بغمزه دلبر من

Бе нўоиисти баҳри овозӣ

بی نواییست بهر آوازی

Ҳамчуи пардаи мулозим дар ман

همچو پرده ملازم در من

Аз ҳамаи халқ сайф фарғонӣаст

از همه خلق سیف فرغانیست

Бородти ғулому чокари ман

بارادت غلام و چاکر من