Шукри лабӣ ки маро ҷон диҳад баҳри ханда

شکر لبی که مرا جان دهد بهر خنده

Дилам рабӯд бидон пистаи шукри ханда

دلم ربود بدان پسته شکر خنده

Рахш бгоҳ назари глшнист дар наврӯз

رخش بگاه نظر گلشنیست در نوروز

Лабаши буқати сухани ғунчаи иист дар ханда

لبش بوقت سخن غنچه ییست در خنده

Агарчӣ ғунча ( лабӣ ) эйнигор доими бод

اگرچه غنچه (لبی) ای نگار دایم باد

Даҳонат чун гули ашкФтаҳи сари басари ханда

دهانت چون گل اشکفته سر به سر خنده

Бурузи ҳиҷри ту бар гиря ханда ме ояд

به روز هجر تو بر گریه خنده می آید

Маро ки бе ту бибояд гирист бар ханда

مرا که بی تو بباید گریست بر خنده

Барои рӯзи висоли вшби фироқи ту буд

برای روز وصال وشب فراق تو بود

Марои бъҳди тугар гиря буд вагар ханда

مرا به عهد تو گر گریه بود وگر خنده

ЧўоФтоб рахт дид ногаҳони хуршед

چو آفتاب رخت دید ناگهان خورشید

Ҳаме занад блби субҳ бар қамари ханда

همی زند به لب صبح بر قمر خنده

Змо ки мурда ишқем ханда лоиқ нест

ز ما که مرده عشقیم خنده لایق نیست

Чу дар азои азизони зи навҳагар ханда

چو در عزای عزیزان ز نوحه گر خنده

Қазо кунем бгриаҳ агар шавад фосид

قضا کنیم به گریه اگر شود فاسد

Намози ишқи ту моро бад-ӣни қадари ханда

نماز عشق تو ما را بدین قدر خنده

зи дарди фурқати ту чашмами ончунон тар нест

ز درد فرقت تو چشمم آنچنان تر نیست

Ки бе ту бар лаб хушкам кунад гузари ханда

که بی تو بر لب خشکم کند گذر خنده

Ту ханда май зании въошқон ҳаме гарӣанд

تو خنده می زنی و عاشقان همی گریند

Зобри гиря аҷаб набӯд аз заҳри ханда

ز ابر گریه عجب نبود از زهر خنده

Даҳони пистаи мисолати пар аз шукр гардад

دهان پسته مثالت پر از شکر گردد

Чу андрони лаб ширин кунад асари ханда

چو اندر آن لب شیرین کند اثر خنده

Лабони ту надиҳади ҷузи бзри хушки даҳон

لبان تو ندهد جز بزر خشک دهان

Даҳон ту накунад ҷузи блълтар ханда

دهان تو نکند جز به لعل تر خنده

Гуҳи видоъ ту мегуфт сайфи фарғонӣ

گه وداع تو می گفت سیف فرغانی

Марв ки бе ту наёяд зи ман дигар ханда

مرو که بی تو نیاید ز من دگر خنده