?герат аз сим забонасту сухани зари гӯйӣ

گرت از سیم زبانست و سخن زر گویی

Аз зару сим ба онаст ки камтари гӯйӣ

از زر و سیم به آنست که کمتر گویی

Шеър дар давлати ин сим прессатон гадо

شعر در دولت این سیم پرستان گدا

Камтар аз хок будгар зи паии зари гӯйӣ

کمتر از خاک بود گر ز پی زر گویی

Шеър бо ҳиммати ориф ки чу чархаст баланд

شعر با همت عارف که چو چرخ است بلند

Паст бошад агар { аз }и арши фурӯтар гӯйӣ

پست باشد اگر {از} عرش فروتر گویی

Гар туро дар чамани рӯҳи гули ишқи шкФт

گر ترا در چمن روح گل عشق شکفت

Қавл бо булбули хуши нағмаи баробари гӯйӣ

قول با بلبل خوش نغمه برابر گویی

Ҷаҳд кун то зи саҳоби ғами ҷонон чу садаф

جهد کن تا ز سحاب غم جانان چو صدف

Қатрае дар даҳанат уфтаду гавҳари гӯйӣ

قطره‌ای در دهنت افتد و گوهر گویی

Дар ғазали дилбари Юсуфи рухи исои дам ро

در غزل دلبر یوسف رخ عیسی دم را

Сазад ар ҳамчуи малики рӯҳи мусаввири гӯйӣ

سزد ار همچو ملک روح مصور گویی

Дили худ сард кун аз ғайру зи шӯри ишқаш

دل خود سرد کن از غیر و ز شور عشقش

Нафасӣ гарм бизан то суханитар гӯйӣ

نفسی گرم بزن تا سخنی تر گویی

Аз паии ҷилваи товуси ҷамолаши худ ро

از پی جلوهٔ طاووس جمالش خود را

Тавқ заррин кунӣ ар саҷъи кабӯтари гӯйӣ

طوق زرین کنی ار سجع کبوتر گویی

Булбули нотиқаро шӯр чу дар табъ уфтад

بلبل ناطقه را شور چو در طبع افتد

Аз паии гули рухи худ шеър чу шукри гӯйӣ

از پی گل رخ خود شعر چو شکر گویی

Малик аз чарх фурӯд ояд ва дар рақс ояд

ملک از چرخ فرود آید و در رقص آید

Гар ту зини парда чу мутриб ғазалӣ баргӯе

گر تو زین پرده چو مطرب غزلی برگویی

Халқро шеъри ту аз дӯст музаккар бошад

خلق را شعر تو از دوست مذکِر باشد

Ҳамчуи воъизи сухан ар бар сари минбари гӯйӣ

همچو واعظ سخن ار بر سر منبر گویی

Дар шаби гӯри ту чун рӯз чароғӣ гардад

در شب گور تو چون روز چراغی گردد

Ҳар сухан каз паии он шамъи мунаввари гӯйӣ

هر سخن کز پی آن شمع منور گویی

Чун каф дӯст кунад дасти саволатро пар

چون کف دوست کند دست سؤالت را پر

Ҳамчу хоҳанда нон ҳарчӣ барӣн дар гӯйӣ

همچو خواهندهٔ نان هرچه براین در گویی

Гарчи ҳар чиз ки такрор кунӣ хуш набӯд

گرچه هر چیز که تکرار کنی خوش نبود

Хуш будгар сухани дӯсти мукаррари гӯйӣ

خوش بود گر سخن دوست مکرر گویی

Сайфи фарғонии дами даракаш ва ӯро мстоӣ

سیف فرغانی دم درکش و او را مستای

Машкро мадҳи бношд ки муаттари гӯйӣ

مشک را مدح بناشد که معطر گویی