Ано алҳақ кашф асрораст мутлақ

«اناالحقّ» کشف اسرار است مطلق

Ҷуз аз ҳақ кист то гуяд ано алҳақ

جز از حق کیست تا گوید «اناالحقّ»

Ҳамаи зарроти олами ҳамчуи Мансур

همه ذرّاتِ عالم همچو منصور

Ту хоҳии масти гиру хоҳи махмур

تو خواهی مست گیر و خواه مخمور

Дар ин тасбеҳу тҳлилнди доим

در این تسبیح و تهلیلند دائم

Бад-ӣни маънӣ ҳаме бошанд қоим

بدین معنی همی‌باشند قائم

Агар хоҳӣ ки гардад бар ту осон

اگر خواهی که گردد بر تو آسان

«у ани ман шийъ »ро як раҳ фурӯ хон

«وَإِن مِّن شَيْ» را یک ره فرو خوان

Чу кардӣ хештанро пунбаи корӣ

چو کردی خویشتن را پنبه‌کاری

Ту ҳам ҳаллоҷи вори ин дами барорӣ

تو هم حلّاج‌وار این دم برآری

Баровари пунбаи пиндорат аз гӯш

برآور پنبهٔ پندارت از گوش

Нидоӣ « воҳиди алқҳор » бниўш

ندای «واحد القهّار» بنیوش

Нидо меояд аз ҳақ бар давомат

ندا می‌آید از حقّ بر دوامت

Чаро гаштии ту мавқуфи қиёмат

چرا گشتی تو موقوفِ قیامت

Дро дар водии эмин ки ногоҳ

درآ در وادی ایمن که ناگاه

Дарахтӣ гуядат « ании анои аллоҳ »

درختی گویدت «اِنّی اَنَا الله»

Раво бошад ано алҳақ аз дарахтӣ

روا باشد «اناالحقّ» از درختی

Чаро набӯд раво аз неки бахтӣ

چرا نبود روا از نیک‌بختی؟

Ҳар он касро ки андари дил шаккӣ нест

هر آن کس را که اندر دل شکی نیست

Яқин донад ки ҳастӣ ҷуз яке нест

یقین داند که هستی جز یکی نیست

Анонит буд ҳақро сазовор

انانیّت بود حقّ را سزاوار

Ки ҳў ғайбасту ғоиби ваҳму пиндор

که هو غیب است و غایب وهم و پندار

Ҷаноби ҳазрати ҳақро дуе нест

جنابِ حضرتِ حق را دویی نیست

Дар он ҳазрати ман ва мо ва туе нест

در آن حضرت من و ما و تویی نیست