Ҳамду саноӣ бе адади зулҷалолиро ки осори қудрат ӯ дар олами офоқу анфус чун офтоби ҷҳонтоб бар чашми аҳли басират тобонаст кқўлаҳи таъолӣ : « снриҳми оётнои фии алоФоқу фии анФсҳм ҳатто итбини ?лаами ана алҳақ » ;у изҳори сунъ ӯ дар зоҳиру ботини олами малику малакӯти равшан ва аёнаст кқўлаҳи таъолӣ : «у фии аларзи оёти ллмўқнину фии анФскми аФлои тбсрўн » ; балки аз авҷи гунбади хзрои афлок то ҳазизи маркази ғброи хоки ҷумла далоил ҳастӣ ӯст кқўлаҳи таъолӣ : « ани фии халқи алсмўоту аларзу ихтилофи аллилу алнҳори лойоти лоўлии алолбоб » ; ва ҳеҷ зарра аз зарроти олам аз файзи ҷӯаду карам ӯ холӣ нест кқўлаҳи таъолӣ : « Фоинмои тўлўои Фсми ваҷҳи аллоҳ » ;у зарроту Қатароти ҷиболу баҳори ҷумла дар тасбеҳу тҳлил ҳазрат ӯйанд кқўлаҳи таъолӣ : «у ани ман шийъи алои исбҳи бҳмдаҳ » .

حمد و ثنای بی عدد ذوالجلالی را که آثار قدرت او در عالم آفاق و انفس چون آفتاب جهانتاب بر چشم اهل بصیرت تابان است کقوله تعالی: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ و اظهار صنع او در ظاهر و باطن عالم مُلک و ملکوت روشن و عیان است کقوله تعالی: «و فی الارض آیات للموقنین و فی انفسکم افلا تبصرون»؛ بلکه از اوج گنبد خضرای افلاک تا حضیض مرکز غَبْرای خاک جمله دلایل هستی اوست کقوله تعالی: «انّ فی خلق السموات و الارض و اختلاف اللیل و النهار لایات لاولی الالباب»؛ و هیچ ذره از ذرات عالم از فیض جود و کرم او خالی نیست کقوله تعالی: «فاینما تولوا فثم وجه الله»؛ و ذرات و قطرات جبال و بحار جمله در تسبیح و تهلیل حضرت اویند کقوله تعالی: «و ان من شیء الا یسبّح بحمده».

Ва салавоту тҳёти фаровон бар ҷони анбиёу русул , алайҳими ассалом , алӣ алхусус бар ҷони поки меҳтари пайғамбарону пайғамбари охири замони Муҳамади Мустафо - алайҳи афзали алслўоту акмали алтҳёт - бод ки халқро аз ҳоўиаҳи ҷаҳолат ба воситаи анвори ҳидоят халос гардонид ва баъзе аз хилоиқро ба илми худошиносӣ хос гардонид ва ба воситаи маърифати нафас ба маърифати ҳақи расонид ки : « ман урф нафса Фқди урфи раба » ; ва бар ҷони аҳли байту хонадону ёрон ӯу силами тслимои ксиро .

و صلوات و تحیّات فراوان بر جان انبیا و رسل، علیهم السلام، علی الخصوص بر جان پاک مهتر پیغمبران و پیغمبر آخر زمان محمد مصطفی- علیه افضل الصلوات و اکمل التحیّات- باد که خلق را از هاویۀ جهالت به واسطۀ انوار هدایت خلاص گردانید و بعضی از خلایق را به علم خداشناسی خاص گردانید و به واسطۀ معرفت نفس به معرفت حق رسانید که: «من عرف نفسه فقد عرف ربّه»؛ و بر جان اهل بیت و خاندان و یاران او و سلّم تسلیما کثیرا.

Аммо баъд бидон ки ин мухтасарӣаст дар баёни маърифати нафасу илми худошиносӣ ва дидан ва донистани лақои ҳақи субҳонау таъолӣ ба восита донистан ва дидани саноеъу бадоеъу ғароибу аҷоиби қудрат ӯ дар олами зоҳрўи ботин , ва шинохтани оёти байнот ӯ дръолми офоқу анфус . Ва ин китобро мроти алмҳққин ном ниҳодем , бҷҳти онкии мрот оина бошаду хосияти оина он бошад ки чун касеро дар чашми нур босира бошаду ҳавои равшан буду оина мсқл бошад , чун дар нигарад худро битавонад дидан .

اما بعد بدان که این مختصری است در بیان معرفت نفس و علم خداشناسی و دیدن و دانستن لقای حق سبحانه و تعالی به واسطۀ دانستن و دیدن صنایع و بدایع و غرایب و عجایب قدرت او در عالم ظاهرو باطن، و شناختن آیات بیّنات او درعالم آفاق و انفس. و این کتاب را مرآت المحققین نام نهادیم، بجهت آنکه مرآت آینه باشد و خاصیت آینه آن باشد که چون کسی را در چشم نور باصره باشد و هوا روشن بود و آینه مُصَقَّل باشد، چون در نگرد خود را بتواند دیدن.

Ва чун касеро низ эътиқод пок бошаду зеҳни равшан буд , чун дар ин китоб мутолиа кунад худро битавонад дид ва аз худшиносӣ ба худошиносӣ тавонад расед кқўлаҳи алайҳи ассалом : « ман урф нафса Фқди урфи раба » ; ва ба ҳақиқати ваҳдоният ҳақ тавонад раседу лақоӣ ӯро дар ҳар ду олам битавонад диду азнобиноӣӣ « ман кони фии ҳзаҳи аъамии Фҳўи фии алохраҳи аъамӣу азли сбило » , наҷот тавонад ёфт ва аз чашмаи ҳаёти ҷовдонии оби зиндагонии ду ҷаҳонӣ тавонад нӯшед , ва ин китоб муҳтавӣаст бар ҳафт боб :

و چون کسی را نیز اعتقاد پاک باشد و ذهن روشن بود، چون در این کتاب مطالعه کند خود را بتواند دید و از خودشناسی به خداشناسی تواند رسید کقوله علیه السلام: «من عرف نفسه فقد عرف ربه»؛ و به حقیقت وحدانیت حق تواند رسید و لقای او را در هر دو عالم بتواند دید و ازنابینائی «من کان فی هذه اعمی فهو فی الآخرة اعمی و اضل سبیلا»، نجات تواند یافت و از چشمۀ حیات جاودانی آب زندگانی دو جهانی تواند نوشید، و این کتاب محتوی است بر هفت باب: