Бар ҷунайд аблаҳӣ гирифт ин диқ
بر جُنَید ابلهی گرفت این دَقْ
Ки чаҳ дорӣ далел ҳастӣ ҳақ
که چه داری دلیل هستی حق
Пер дам зад зи олами арвоҳ
پیر دم زد ز عالم ارواح
Гуфт : ағнии алсбоҳи ани мисбоҳ
گفت: اغنی الصّباح عن مصباح
Субҳро нест ҳоҷатӣ ба чароғ
صبح را نیست حاجتی به چراغ
Нур худ дорад аз чароғи фироқ
نور خود دارد از چراغ فراغ
Ҳамаи олами фурӯғи нур хур аст
همه عالم فروغ نور خور است
Чаҳ маҷоли чароғ мухтасар аст
چه مجال چراغ مختصر است
Меҳр дар тофт аз дару девор
مهر در تافت از در و دیوار
Зарраро бо фурӯғи шамъ чаҳ кор
ذرّه را با فروغ شمع چه کار
Зарра буд онкӣ аз хитоби аласт
ذرّه بود آنکه از خطاب الست
Ба ҷавоб « балӣ » миён дар баст
به جواب «بلی» میان در بست
Зарра аз нури меҳр тобон аст
ذرّه از نور مهر تابان است
Ҳам бадви сӯй ӯ шитобон аст
هم بدو سوی او شتابان است
Риштаи меҳр то ки бар ҷони баст
رشتۀ مهر تا که بر جان بست
Як замон аз талаб фурӯ нанишаст
یک زمان از طلب فرو ننشست
Дар ҳаво чун фалак аз он устод
در هوا چون فلک از آن اِستاد
Ки ҳаворо ба зер по биниҳод
که هوا را به زیر پا بنهاد
Чун дар ин кӯии пой сар кард ӯ
چون در این کوی پای سر کرد او
Даст бо меҳр дар камар кард ӯ
دست با مهر در کمر کرد او
То дар ин ҳолати писандида
تا در این حالت پسندیده
Шуд саропоӣ ӯ ҳамаи дида
شد سراپای او همه دیده
Тан ӯ рӯй ва рӯй ӯ дидҳи сет
تن او روی و روی او دیده ست
Бӯданӣ бӯда , дӣдании дидаи ст
بودنی بوده، دیدنی دیده ست
ӯ ба матлӯб хештан барисед
او به مطلوب خویشتن برسید
Кӯрии онкӣ минёрд дид
کوری آنکه مینیارد دید