Ҳудҳудиро магари з толеъ шавам
هدهدی را مگر ز طالع شوم
Гузар афтод бар харобаи бум
گذر افتاد بر خرابۀ بوم
Аз сулаймон шунида буд ваъид
از سلیمان شنیده بود وعید
Охир афтод дар азоби шадид
آخر افتاد در عذاب شدید
Ҳеҷ бӯмон ба шаби нмихФтнд
هیچ بومان به شب نمیخفتند
Ҳар замоняши брмиошФтнд
هر زمانیش برمیآشفتند
Чун насим саҳаргаҳӣ бидамед
چون نسیم سحرگهی بدمید
Зон хароби ошиёна бар парид
زان خراب آشیانه بر پرید
Гилаи бум дар пеш карданд
گلّۀ بوم در پیش کردند
То гирифтанд ва сахташ озурданд
تا گرفتند و سختش آزردند
Ки ту дар равшанӣ шаб хуфтӣ
که تو در روشنی شب خفتی
Рӯзи торики брмиошФтӣ
روز تاریک برمیآشفتی
Гуфт ҳудҳуд ки ин буд баракс
گفت هدهد که این بود برعکس
Равшанӣ кӣ буд магар дар акс
روشنی کی بود مگر در عکس
Ҳамаи чизе ба нур хур пайдост
همه چیزی به نور خور پیداست
Зулмат аз заъфи нур чашм шумост
ظلمت از ضعف نور چشم شماست
Дидаи ои кони заъифи нур буд
دیده ای کان ضعیف نور بود
Ҳамчуи шаби пурҳи рӯзи кӯр буд
همچو شب پرّه روز کور بود
Лек чашми маро буд он тоб
لیک چشم مرا بود آن تاب
Ки кунад тоби меҳри олами тоб
که کند تاب مهر عالم تاب
Ман ки байнами ҷамоли меҳри аён
من که بینم جمال مهر عیان
Ҳоҷатӣ набудам ба ҳеҷ баён
حاجتی نبودم به هیچ بیان
Ҷумлаи бӯмон ба ҳам барошуфтанд
جمله بومان به هم برآشفتند
Ҳар яке ҳрзҳ эй ҳаме гуфтанд
هر یکی هرزه ای همی گفتند
Ҳудҳуди тезбин аз он дармонд
هدهد تیزبین از آن درماند
« ақтлўнӣ » ба завқ дил бархонад
«اقتلونی» به ذوق دل برخواند
Завқ ман гуфт дар вафот ман аст
ذوق من گفت در وفات من است
Мурдани ман ҳамаи ҳаёт ман аст
مردن من همه حیات من است
Хонаи тан агар хароб шавад
خانۀ تن اگر خراب شود
Зарраи ҷон дар офтоб шавад
ذرّۀ جان در آفتاب شود
Нур каз шаш ҷиҳати биафзояд
نور کز شش جهت بیفزاید
Зулмати зарра ҳеҷ нанамояд
ظلمت ذرّه هیچ ننماید