Хоҷаи абдураҳими табризӣ
خواجه عبدالرحیم تبریزی
Бас накӯ гуфт агар ту наситезӣ
بس نکو گفت اگر تو نستیزی
Лафзи қуръону сӯрати инсон
لفظ قرآن و صورت انسان
Гуфт бошанд фии алмисли завҷон
گفت باشند فی المثل زَوْجان
Маънии ону рӯҳи ин з наҳуфт
معنی آن و روح این ز نهفت
Боз ҳастанд дар ҳақиқати ҷуфт
باز هستند در حقیقت جفت
Ҳар дуро худ ҳақиқат аз раҳи роз
هر دو را خود حقیقت از ره راز
Воҳид « лонФрқ » омад боз
واحدٌ «لانفرق» آمد باز
Ақл ва ҷонасту ҳис ва он ҳрчор
عقل و جان است و حس و آن هرچار
Кодмӣ шуд бидон ҷудои зи ҷидор
کآدمی شد بدان جدا ز جدار
Ҳайати иҷтимои ин ҳар чор
هیئت اجتماع این هر چار
Кард ӯро Халифаи ҷаббор
کرد او را خلیفۀ جبار
Ҳарки ӯ бе яке аз ин чор аст
هرکه او بی یکی از این چار است
Одамӣ нест нақш девор аст
آدمی نیست نقش دیوار است
Ҳиси инсон агар надорад он
حس انسان اگر ندارد آن
Назд оқили танӣ буд бе ҷон
نزد عاقل تنی بود بی جان
Ваон малоҳат ба назд аҳли назар
وان ملاحت به نزد اهل نظر
Дорад он маънӣу сувари мазҳар
دارد آن معنی و صور مظهر
Маънавӣ дигар рабӯдаи насиб
معنوی دگر ربوده نصیب
Зу расӯлу набӣ , валеу ҳабиб
زو رسول و نبی، ولی و حبیب
Он се ва ин чаҳор , ҳафт тамом
آن سه و این چهار، هفت تمام
Ҷомеъи ҷумлаи зоти хайри аном
جامع جمله ذات خیر انام
Карда ҳар ҳафт ошкор ва наҳуфт
کرده هر هفت آشکار و نهفت
« аноомлҳ » аз ин ҷиҳати мигФт
«انااملح» از این جهت میگفت
Бози андари муқобили инсон
باز اندر مقابل انسان
Ҳафт батнаст маънии қуръон
هفت بطن است معنی قرآن
Ҳар яке зон бад-ӣн қарин омад
هر یکی زان بدین قرین آمد
Сар « сабъи алмсонӣ » ин омад
سر «سبع المثانی» این آمد
Зоҳири хоҷаи сӯрати раҳмон
ظاهر خواجه صورت رحمان
Мъниши кони халқаи алқуръон
معنیش کان خلقه القرآن
Ҳафт ва ҳафтаст чордаҳ , зон ном
هفت و هفت است چارده، زان نام
Ёфт « тоҳо » ки буд бадари тамом
یافت «طه» که بود بدر تمام
Лафзу маънӣу ҷону тани мӯъҷиз
لفظ و معنی و جان و تن معجز
Нест ва набӯд чу он дигар ҳаргиз
نیست و نبود چو آن دگر هرگز