Фълҳои ҷумлаи феъли ҳақи мидон
فعلها جمله فعل حق میدان
Кофарӣ гар наёварӣ имон
کافری گر نیاوری ایمان
Феъли мо аз муқайяду мутлақ
فعل ما از مقید و مطلق
Нест алои зи илму қудрати ҳақ
نیست الا ز علم و قدرت حق
Корҳо ҷумла офарӣда ӯст
کارها جمله آفریدۀ اوست
Агар он ҷумлаи бад ва гар некӯаст
اگر آن جمله بد و گر نیکوست
Ихтиёри ту ихтиёр вай аст
اختیار تو اختیار وی است
Балки кортўи айни кор вай аст
بلکه کارتو عین کار وی است
« тълмўн »ро аз онкӣ нест ҷудо
«تعلمون» را از آنکه نیست جدا
Кард бар халқи атф дар як ҷо
کرد بر خلق عطف در یک جا
Халқу аъмол ҳар ду дар як силк
خلق و اعمال هر دو در یک سلک
Зон кашидааст қавли молики малик
زان کشیده است قول مالک ملک
Иллати эҳтиёҷ дар ҳар ду
علت احتیاج در هر دو
Мумкинят буд , чаҳ феъл ва чаҳ ту
ممکنیت بود، چه فعل و چه تو
Ҳеҷ дар халқи худ бадии мухтор ?
هیچ در خلق خود بدی مختار؟
Феълат акнӯн ҳам ончунон ингор
فعلت اکنون هم آنچنان انگار