Розиқии кӯ буд сазои сипос

رازقی کو بود سزای سپاس

Ҷуз ки « зўолқўаҳи матин » мшнос

جز که «ذوالقوّة متین» مشناس

Қудраташи халқро диҳад рӯзӣ

قدرتش خلق را دهد روزی

Ҳамчуи неки ахтарӣу бдрўзӣ

همچو نیک اختری و بدروزی

Ҳаст доим ба ризқи халқи алӣам

هست دایم به رزق خلق علیم

Вонгаҳеи илм ӯ чу зоти қадим

وانگهی علم او چو ذات قدیم

Халқу рӯзии бҳмдгри мақрун

خلق و روزی بهمدگر مقرون

Кард аввал ба амр « кун Фикўн »

کرد اوّل به امر «کن فیکون»

Зини сабаб дар каломи вақти баён

زین سبب در کلام وقت بیان

Халқи Фрмўдўи ризқ дар паии он

خلق فرمودو رزق در پی آن

Зоминӣ кард низ бор дигар

ضامنی کرد نیز بار دگر

Ба « алии аллоҳи ризқҳо » бингар

به «علی اللّه رزقها» بنگر

Набӯд воҷиби он бар ӯ лекин

نبوَد واجب آن بر او لیکن

Хӯрд савганд то шӯии сокин

خورد سوگند تا شوی ساکن

Қисматии кон на аз раҳ фарз аст

قسمتی کان نه از ره فرض است

« Фўи раби алсмоءи волорз » аст

«فو ربّ السماء والارض» است

Рӯзӣ аз касб агар шавад кам ва беш

روزی از کسب اگر شود کم و بیش

Илми ҳақ ҷаҳл гардад эй бдкиш

علم حق جهل گردد ای بدکیش

Ҳарчӣ баҳра гирифт аз он банда

هرچه بهره گرفت از آن بنده

Рӯзяш хонд ҳақи доранда

روزیش خواند حقّ دارنده

Бирасад лоҷарам ба бандаи тамом

برسد لاجرم به بنده تمام

Хоҳи ризқи ҳалолу хоҳи ҳаром

خواه رزق حلال و خواه حرام

Лутф ӯ чунки даст барад намӯд

لطف او چونکه دست بُرد نمود

Бандагонро ба бандагӣ фармуд

بندگان را به بندگی فرمود

Андари он дам ки ин аноят кард

اندر آن دَم که این عنایت کرد

Рӯзии бандаро кифоят кард

روزی بنده را کفایت کرد

Гуфт рӯи амри мо биҷой овар

گفت رو امر ما بجای آور

Ҳеҷ андӯҳи ризқ хеш махӯр

هیچ اندوه رزق خویش مخور

Чун турои кори мот бояд кард

چون ترا کار مات باید کرد

Рӯзӣ аз касб худ нишоед хӯрд

روزی از کسب خود نشاید خورد

Ту ҷаноби марои мулозими шӯ

تو جناب مرا ملازم شو

Рӯзят бар манаст ҳарзаи мдў

روزیت بر من است هرزه مدو

Ҳарки тақво гузид дар раҳи дӯст

هرکه تقوا گزید در ره دوست

« ҳайси лоиҳтсб » хазина ӯст

«حیث لایحتسب» خزینۀ اوست