Гуё бигузаштӣ зи чаман бо рухи гулгун

گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون

Каз гӯнаи ту лолаи хаҷали гашту дигаргун

کز گونه تو لاله خجل گشت و دگرگون

Занҷир буд чораи девонаи валикин

زنجیر بود چاره دیوانه ولیکن

Моием ки гаштем ба занҷири ту маҷнӯн

ماییم که گشتیم به زنجیر تو مجنون

Хатати сипаҳи занг чу май баради сӯии рӯм

خطت سپه زنگ چو می برد سوی روم

Бар ҷони ман сӯхта оварад шабихун

بر جان من سوخته آورد شبیخون

Гуфтам ки бапушам магари ин сӯзи дарун ро

گفتم که بپوشم مگر این سوز درون را

Бо оҳ чаҳ гӯям ки занад шуъла ба берун

با آه چه گویم که زند شعله به بیرون

Ин зарди рухи шоҳидии доғи дили мо буд

این زرد رخ شاهدی داغ دل ما بود

Ҳам сурх шуд эй шоҳидӣ аз дидаи пурхӯн

هم سرخ شد ای شاهدی از دیده پرخون