То ба теғи ситами андари дили ман чоки андохт

تا به تیغ ستم اندر دل من چاک انداخت

Оҳ сӯзанда ман шуъла дар афлоки андохт

آه سوزنده من شعله در افلاک انداخت

Ҳар хадангӣ ки бузад бар дили пари дарди маро

هر خدنگی که بزد بر دل پر درد مرا

Куштаи сарви равони сояи барӣни чоки андохт

کشته سرو روان سایه براین چاک انداخت

Мкшм аз ҷигари хастаи ман пайкон ро

مکشم از جگر خسته من پیکان را

Каз сари ноз аз он ғамза бе боки андохт

کز سر ناز از آن غمزه بی باک انداخت

Хонаи мардуми чашмами ҳамагӣ вайрон шуд

خانه مردم چشمم همگی ویران شد

Бас ки ғами сайл дар он хонаи ғамноки андохт

بس که غم سیل در آن خانه غمناک انداخت

Шоҳидии ақлу хирадро ҳамагӣ дарҳам кард

شاهدی عقل و خرد را همگی درهم کرد

Оташи ишқи ту чун шуъла дар идроки андохт

آتش عشق تو چون شعله در ادراک انداخت