Ҳар сар ки буии сунбули ту дар димоғ дошт

هر سر که بوی سنبل تو در دماغ داشت

Аз машк ва аз шмомаҳи анбар фироқ дошт

از مشک و از شمامه عنبر فراغ داشت

Дар тан намонад як сари мӯ бе нишони ту

در تن نماند یک سر مو بی نشان تو

Ҳар ҷо ки дидамаш зи хаданги ту доғ дошт

هر جا که دیدمش ز خدنگ تو داغ داشت

Ҳар чанд буд лолаи ҷигари хӯни зи дарди ишқ

هر چند بود لاله جگر خون ز درد عشق

Лекин ба ёди лаъли ту бар каф нФоғ дошт

لیکن به یاد لعل تو بر کف نفاغ داشت

Дӯшинаи шамъи равшании худ ба бод дод

دوشینه شمع روشنی خود به باد داد

Каз рӯй ёри маҷлиси риндон чароғ дошт

کز روی یار مجلس رندان چراغ داشت

Гар шоҳидӣ ба боғ нашуд зини аҷаби мадор

گر شاهدی به باغ نشد زین عجب مدار

Кӯ бо хаёли ҳасани ту баси боғ ва роғ дошт

کو با خیال حسن تو بس باغ و راغ داشت