Ҳарчӣ он сарв ноз ме гуяд

هرچه آن سرو ناز می‌گوید

Шарҳи умр дароз ме гуяд

شرح عمر دراز می‌گوید

Пеши нозаши дили шикастаи мо

پیش نازش دل شکسته ما

Рӯзу шаб аз ниёз ме гуяд

روز و شب از نیاز می‌گوید

Чун ҳадис аз даҳон ӯ гузарад

چون حدیث از دهان او گذرد

Дили суханро ба роз ме гуяд

دل سخن را به راز می‌گوید

Ҳоли худро ба шамъи парвона

حال خود را به شمع پروانه

Бас ба сӯз ва гудоз ме гуяд

بس به سوز و گداز می‌گوید

Дил ба тангаст аз рақиб ки ӯ

دل به تنگ است از رقیب که او

Сухани рафта боз ме гуяд

سخن رفته باز می‌گوید

Шоҳидиро дилаш чу май сӯзад

شاهدی را دلش چو می‌سوزد

Сӯз бо аҳл соз ме гуяд

سوز با اهل ساز می‌گوید